Preëmptief bieden

Hoe hoog je preëmptief biedt, hangt af van hoeveel je je kunt veroorloven te verliezen als de tegenstanders doubleren. De klassieke richtlijn is de regel van 2-3-4, die voortkomt uit de oudere regel van twee en drie. Tel de speelslagen die je hand maakt met jouw kleur als troef en bied daarna hoogstens twee slagen te hoog als jij kwetsbaar bent en zij niet, drie bij gelijke kwetsbaarheid en vier als jij niet kwetsbaar bent en de tegenstanders wel.

Speelslagen tellen

Begin bij een lange kleur met de lengte en trek één slag af voor elk van aas, heer en vrouw die je mist. HVB10xxx is zes slagen, want alleen het aas ontbreekt. AVB10xxx is ook zes. HB9xxxx is vijf: je verliest aan het aas en de vrouw. Tel er daarna de vaste slagen buiten de kleur bij: een aas is één slag, heer-vrouw is ongeveer één, een losse heer hooguit een halve slag.

Een hand als ♠7 ♥HVB9864 ♦V73 ♣84 is zes slagen in harten en verder niet veel, dus 3♥ past precies bij gelijke kwetsbaarheid. Geef dezelfde speler een hand als ♠V987532 ♥H4 ♦B3 ♣82, zonder aas en heer in schoppen, en de kleur is hooguit ongeveer vijf slagen waard. Dat is genoeg voor 3♠ bij gunstige kwetsbaarheid en bij lange na niet bij ongunstige.

Waarom de getallen kloppen

De regel telt alleen je eigen slagen, en partner voegt er meestal één toe. Doubleren de tegenstanders en maakt partner inderdaad een slag, dan blijft het verlies onder de waarde van de manche die zij geboden zouden hebben. De tabel zet voor elk geval de strafpunten na een doublet naast de manche van de tegenstanders in een hoge kleur.

Zie de regel als vertrekpunt. Veel sterke spelers bieden tegenwoordig vrijer preëmptief dan dit, vooral bij gunstige kwetsbaarheid, waar down gaan goedkoop is. Kwetsbaar tegen niet kwetsbaar is het andersom. Een verlies van 500 of 800 tegen een deelscore is een ramp, dus de meeste paren houden kwetsbare preëmpts dicht bij de regel. Spreek met je partner een stijl af, licht, normaal of degelijk, en houd je eraan, zodat partner de hand kan inschatten.

Wie al gepast heeft, verandert het doel van het bod. Een preëmpt is op de tegenstanders gericht, maar neemt ook ruimte weg bij partner, en die prijs is het hoogst als partner een goede hand kan hebben.

In derde hand levert een preëmpt het meest op. Partner heeft gepast, de tegenstanders hebben vaak manchekracht, en 3♠ bieden met een hand die in eerste hand 2♠ had geopend, kan hen hun beste contract kosten. Sommige spelers gaan bij gunstige kwetsbaarheid verder en openen op 3-niveau met een sterke zeskaart. In eerste en tweede hand moet je voorzichtiger zijn. Het traditionele advies is daar geen preëmpt te doen met een hoge vierkaart ernaast, of met twee azen buiten de lange kleur, omdat partner misschien van plan is in de andere hoge kleur te spelen of tegen te spelen.

In vierde hand, na drie keer pas, past een zwakke hand en wordt het spel rondgepast. Een opening op 3-niveau is daar een constructief bod met een hand die in elke andere positie te sterk zou zijn voor een preëmpt, zoals ♠A4 ♥HVB10973 ♦V5 ♣84.

De antwoorder is de baas van de bieding. De openaar heeft de hand op een slag of zo nauwkeurig beschreven en biedt vanaf nu niet meer, tenzij hem iets gevraagd wordt. Houd op met punten tellen. Tegenover een preëmpt maken vrouwen en boeren in je korte zijkleuren zelden een slag, en de manche hangt af van azen, heren en troefsteun. Tegenover een preëmpt op 3-niveau bij gelijke kwetsbaarheid, ongeveer zes speelslagen, heeft de antwoorder ruwweg drie of vier vaste slagen nodig om aan een manche in de hoge kleur te denken.

Een steunbod is nooit inviterend. De antwoorder biedt de manche omdat hij verwacht hem te maken, of als redbod, en de openaar past in beide gevallen. Voor de zwakke steunbiedingen is de Wet van het totaal aantal slagen de richtlijn. Tel het aantal troeven samen en trek er zes af: dan heb je het niveau waartoe je mag meebieden. De openaar heeft zeven kaarten, dus met driekaartsteun zijn er tien troeven en steun je tot 4-niveau, terwijl een doubleton er negen geeft en je tevreden bent op 3-niveau. Die steun is het veiligst als de tegenstanders kwetsbaar zijn en waarschijnlijk zelf een manche hebben.

Een nieuwe kleur onder de manche is bij de meeste paren rondeforcing. De openaar steunt met driekaartsteun of een doubleton met een honneur en herhaalt anders de lange kleur. Na een preëmpt in een lage kleur is 3SA meestal het doel. De antwoorder biedt het met stops in de andere kleuren en een passende honneur in de lage kleur van de openaar, zodat de lange kleur doorloopt, of met genoeg eigen slagen. Na 4♥ of 4♠ doet de antwoorder zelden iets anders dan passen of met 4SA naar een slem zoeken.

• Preëmptief openen met openingskracht. Een goede zevenkaart en 12 punten is een opening op 1-niveau. Partner behandelt een preëmpt als zwak en past terwijl er een manche in zit.
• Na de preëmpt nog eens bieden. De openaar heeft de hand al beschreven, en je eigen preëmpt verhogen als de tegenstanders meebieden, neemt de beslissing weg bij partner, die meer weet.
• Kwetsbaar preëmptief bieden met een gebroken kleur. Bij ongunstige kwetsbaarheid vraagt de regel van 2-3-4 zeven slagen voor een bod op 3-niveau. Een kleur als V987xxx komt daar niet bij in de buurt.
• Punten tellen tegenover een preëmpt. De vrouwen en boeren van de antwoorder in de zijkleuren maken zelden slagen. Tel azen, heren en de troeffit.
• In tweede hand even vrij preëmptief bieden als in derde. In tweede hand heeft één tegenstander gepast en heeft partner eerder de goede hand die jij in de weg zit.

Als de tegenstanders tegen jou preëmptief bieden, zijn de belangrijkste middelen het informatiedoublet, dat na een bod op 3-niveau wat meer kracht vraagt, en natuurlijke volgbiedingen. Partner moet vaak op 4-niveau antwoorden, dus beide beloven een degelijke hand.