Rewers w brydżu

W standardzie amerykańskim rewers pokazuje około 17 lub więcej punktów i jest forsujący na jedno okrążenie, choć niektóre pary dopuszczają go z dobrymi 16. Rewers obiecuje też układ: pierwszy kolor otwierającego jest dłuższy od drugiego, a typowe układy to pięć kar i cztery kiery, sześć trefli i cztery kara albo sześć-pięć.

Układ wynika z kolejności licytowania. Z pięcioma kierami i pięcioma karami otwierasz 1♥, starszy kolor, a potem licytujesz 2♦. Z pięcioma karami i czterema kierami jest inaczej. Otwierasz 1♦, a jedynym sposobem pokazania kierów na wysokości dwóch jest rewers. Minimalne otwarcie z takim układem musi zamiast tego zalicytować 1BA albo 2♦ i kiery mogą nigdy nie zostać pokazane. Większość graczy akceptuje ten koszt, żeby rewers pozostał silny.

Odpowiadający musi zalicytować jeszcze raz. Rewers nie jest forsingiem do dogranej, więc odpowiadający potrzebuje sposobu na pokazanie słabej ręki. Pary różnią się w tym, które rebidy są słabe. W częstym ustaleniu, którego uczą materiały Acola angielskiej federacji EBU i wielu amerykańskich nauczycieli, są trzy minimalne rebidy, a otwierający z rewersem bez nadwyżek może spasować na każdy z nich:

1. 1.Powtórzenie własnego koloru odpowiadającego na wysokości dwóch (2♠ powyżej), pokazujące pięć lub więcej kart i minimum.
2. 2.2BA, pokazujące minimum bez wyraźnego fitu.
3. 3.Preferencja na wysokości trzech w pierwszym kolorze otwierającego (3♦ powyżej), pokazująca fit i minimum.

Każda inna odzywka forsuje do dogranej. Dotyczy to podniesienia koloru rewersu, licytowania czwartego koloru, skoków i 3BA. Odpowiadający z 10 lub więcej punktami naprzeciw rewersu wie, że para ma razem co najmniej 27 punktów, i nie powinien zatrzymywać się poniżej końcówki. Inni nauczyciele wyznaczają granicę gdzie indziej. Audrey Grant traktuje jako słabe także pojedyncze podniesienie koloru rewersu, a Larry Cohen gra powtórzenie własnego koloru odpowiadającego jako forsujące na jedno okrążenie, a preferencję w pierwszym kolorze otwierającego jako forsing do dogranej, więc uzgodnijcie schemat z partnerem.

Lebensohl po rewersie

Wiele par turniejowych gra zamiast tego sztuczną odzywkę słabości, zwykle lebensohl po rewersie. 2BA odpowiadającego, albo tańsza z odzywek 2BA i czwarty kolor, prosi otwierającego o 3♣. Odpowiadający ze słabą ręką pasuje albo licytuje do gry, a każda inna odzywka forsuje do dogranej. Nazwa pochodzi od lebensohla po interwencji, który używa 2BA w ten sam sposób. Starsza metoda, Ingberman, nazwana od nazwiska Monroe'a Ingbermana, też robi z 2BA słaby relay. Otwierający zwykle odpowiada w niej, powtarzając pierwszy kolor młodszy.

Daj teraz N ten sam układ z 13 punktami. Po 1♠ N licytuje 2♦ zamiast 2♥. S z 9 punktami spasowałby albo zainwitował odzywką 2BA, a para zostałaby nisko.

• Rewers z minimum. Ręka z 13 punktami, pięcioma karami i czterema kierami licytuje po 1♠ 1BA albo 2♦. Partner potraktuje rewers jako 17.
• Rewers z równą długością. Z czterema karami i czterema kierami otwórz 1♦ i zalicytuj 1BA albo podnieś kolor partnera. Rewers pokazuje dłuższy pierwszy kolor.
• Pas na rewers. Jest forsujący na jedno okrążenie. Nawet z 6 punktami odpowiadający licytuje dalej.
• Otwarcie 1♦ z czterema karami, pięcioma treflami i minimum. Niektórzy gracze tak robią, żeby mieć łatwy rebid 2♣. To działa, ale uzgodnijcie to z partnerem, bo zmienia to, co obiecuje 1♦.
• Rewers, żeby pokazać silną rękę zrównoważoną. Z 18-19 punktami w układzie zrównoważonym skocz na 2BA, bo rewers obiecuje układ.

Rewers w innych systemach

W Acolu zasada jest ta sama, ale próg jest zwykle trochę niższy, często 16 punktów. Po odpowiedzi na wysokości dwóch, która w Acolu obiecuje około 9 lub więcej punktów, niektórzy gracze licytują rewers z trochę mniejszą siłą. W two over one rewers po forsującej do dogranej odpowiedzi 2♣ lub 2♦ pokazuje tylko układ, bo para jest już w forsingu do dogranej. Rebidy przećwiczysz w ćwiczeniu z rewersów. O tym, czy ręka jest warta 17 punktów, przeczytasz w poradniku o ocenie siły ręki.