Zrzutki w obronie

Gdy partner wychodzi w kolor, a ty nie możesz wziąć lewy albo nie warto jej brać, twoja karta mówi, czy chcesz kontynuacji tego koloru. W sygnale jakościowym wysoka karta zachęca (marka), a niska zniechęca (demarka). Markuj, gdy masz honor, który sprawia, że kontynuacja jest dobra, albo dubla, który w kontrakcie kolorowym pozwoli ci przebić.

Sygnalizuj najwyższą kartą, na jaką cię stać, a często jest to coś wyższego niż pierwsza blotka nad dwójką. Z D76 markuj siódemką. Gdy wszystkie twoje zbędne karty to średnie blotki, partner odczytuje sygnał, sprawdzając, których niższych kart jeszcze brakuje.

Gdy kolor gra rozgrywający, partner rzadko musi wiedzieć, czy go lubisz. Zwykle potrzebuje znać jego długość. Mówi mu o niej ilościówka. Z parzystą liczbą kart dołóż najpierw wysoką, potem niską, a z nieparzystą najpierw niską, potem wysoką. Ilościówka jest najważniejsza, gdy dziadek ma długi kolor bez bocznego dojścia, a partner ma asa i musi zdecydować, kiedy wziąć nim lewę.

Ósemka gracza W zaczyna echo, czyli kolejność wysoka-niska, więc W ma parzystą liczbę kart: dwie albo cztery. Przy czterech rozgrywający miałby singla, a otwierający 2BA bardzo rzadko go ma. Zatem W ma dwie karty, a rozgrywający trzy. Przepuść dwa pierwsze okrążenia i weź asem trzecie. Rozgrywający nie ma już wtedy kara, żeby dojść do dziadka, więc dziadek bierze tylko dwie lewy karowe.

Lawintal wskazuje jeden z dwóch kolorów bocznych, czyli innych niż atuty i kolor, który jest właśnie grany. Wysoką kartą wskazujesz starszy z tych dwóch kolorów, a niską młodszy. Klasyczny przykład to przebitka. Partner wistuje singlowego trefla przeciwko 4♠, bierzesz lewę asem trefl i odwracasz w trefla, żeby partner przebił. Trefl, którym odwracasz, mówi partnerowi, jak wrócić do twojej ręki. ♣W (wysoki trefl) prosi o kiera, starszy z dwóch pozostałych kolorów, a ♣3 (niski trefl) prosi o karo. Partner znajdzie wtedy twoje dojście i znów przebije.

Lawintal działa też wtedy, gdy karty dziadka odbierają sens marce, na przykład gdy dziadek ma singla w zawistowanym kolorze, a kontynuacja dałaby rozgrywającemu tylko przebitkę. Stosuj go w jasnych sytuacjach. Jeśli kartę można odczytać jako markę albo ilościówkę, partner właśnie tak ją odczyta.

W zrzutkach naturalnych wysoka karta zachęca, a kolejność wysoka-niska pokazuje parzystą liczbę kart. Zrzutki odwrotne odwracają sygnał jakościowy, więc niska karta zachęca, a wysoka zniechęca. Wiele par odwraca też ilościówkę, więc kolejność niska-wysoka pokazuje parzystą liczbę kart. Lawintal w obu metodach działa tak samo. Wielu doświadczonych graczy woli odwrotną markę, bo kolor, którego kontynuacji chcesz, często zawiera potrzebne ci karty, a markowanie niską kartą żadnej nie marnuje. Odwrotna marka razem z odwrotną ilościówką (często nazywane UDCA) to częste uzgodnienie. Każda metoda działa, jeśli obaj partnerzy stosują tę samą i zaznaczą ją na karcie konwencyjnej.

Pierwsza zrzutka

Gdy nie możesz dołożyć do koloru, pierwsza zrzutka to twoja najlepsza okazja, żeby powiedzieć partnerowi, czego chcesz. W zrzutkach naturalnych jest to sygnał jakościowy, więc wysoka karta w kolorze prosi o ten kolor, a niska mówi, że go nie chcesz. Dwie częste odmiany to zrzutki Lavinthala (kolor, z którego zrzucasz, to ten, którego nie chcesz, a wysokość karty wskazuje preferencję między dwoma pozostałymi) i zrzutki parzyste-nieparzyste (nieparzysta karta zachęca do koloru, parzysta wskazuje preferencję). Bez względu na metodę uważaj, żeby nie zrzucić potrzebnej karty. Sygnalizuj kartą z koloru, w którym masz długość i nic do pilnowania.

• Marka na wyjście rozgrywającego. Gdy gra rozgrywający, partner czyta ilościówkę, więc wysoka karta pokazuje parzystą liczbę kart.
• Sygnalizowanie potrzebną kartą. Nigdy nie zrzucaj forty ani nie psuj kombinacji, żeby dać sygnał. Jeśli nie masz zbędnej karty, zagraj tę, która najmniej szkodzi.
• Czytanie każdej karty jako lawintala. Stosuj go tylko wtedy, gdy marka i ilościówka są już znane albo nie mają sensu.
• Ilościówka, która pomaga tylko rozgrywającemu. Jeśli partner nie potrzebuje znać długości, prawdziwy sygnał może pomóc bardziej rozgrywającemu niż partnerowi.
• Niezwracanie uwagi na to, czego partner nie zagrał. Jeśli partner dołożył czwórkę, a ty widzisz dwójkę i trójkę, czwórka jest najniższą kartą partnera.

Zrzutki zaczynają się od wistu. Trzecia ręka odczytuje wist za pomocą prawa jedenastu, a wistujący odczytuje sygnał trzeciej ręki. Wisty takie jak MUD razem z dobrymi zrzutkami pomagają obu obrońcom wcześnie policzyć rozdanie, dzięki czemu łatwiej uniknąć wpustki i zachować właściwe karty przeciwko przymusowi. Trener wistów daje ci prawdziwe licytacje do ćwiczenia pierwszej karty obrony.