Prawo jedenastu

Jedenaście minus siedem to cztery, więc dziadek, ty i rozgrywający macie razem cztery piki wyższe od siódemki. Dziadek ma jednego (damę). Ty masz trzy (asa, waleta i dziewiątkę). To już wszystkie cztery, więc rozgrywający nie ma żadnego pika wyższego od siódemki.

Pierwsza lewa jest teraz prosta. Dołóż ♠9: weźmie lewę, bo nikt jej nie pobije. As zostawiłby damę dziadka jako zatrzymanie, a walet zmarnowałby przydatną kartę bez żadnego zysku. Wiesz też dokładnie, jakie wysokie piki ma partner. Z siedmiu kart wyższych od siódemki dziadek ma damę, a ty asa, waleta i dziewiątkę, więc partner ma króla, dziesiątkę i ósemkę.

W pierwszej lewie prawo odpowiada na trzy pytania, w tej kolejności.

1. 1.Ile wyższych kart ma rozgrywający? Od 11 minus karta wistu odejmij te, które widzisz u dziadka i u siebie.
2. 2.Czy mogę tanio wziąć lewę? Jeśli rozgrywający nie ma żadnej, weź lewę najniższą kartą, która bije wszystko, co już leży, albo dołóż małą i pozwól, żeby karta partnera utrzymała się w lewie, jeśli dziadek jej nie pobił. Jeśli rozgrywający ma jedną, często jest to honor, a karty, które widzisz, często pozwalają ustalić który.
3. 3.Co ma partner? Karty wyższe od wistowej, których nie ma dziadek, ty ani rozgrywający, należą do partnera. Z tego wiesz, czy wracać w ten kolor i jak.

Prawo mówi też coś o długości. Wist czwartą najlepszą obiecuje co najmniej cztery karty. Jeśli wyszła dwójka, partner ma dokładnie cztery (niższej karty już nie ma) i od razu wiesz, ile kart w tym kolorze ma rozgrywający.

Rozgrywający widzi dziadka i kartę wistu, więc w ten sam sposób może policzyć wyższe karty gracza E.

Skoro E nie może pobić szóstki, rozgrywający dokłada ze stołu ♥8, która bierze lewę, a ♥K i ♥W zostają na później. Rozgrywający wie też, że W ma ♥D, ♥9 i ♥7. Dama siedzi przed królem i waletem dziadka, więc później rozgrywający może zagrać kiera do stołu i, jeśli W dołoży małą, zaimpasować damę waletem. Kiery dają cztery lewy bez zgadywania.

Prawo jedenastu opiera się na wiście czwartą najlepszą. Pary, które z długiego koloru wistują inną kartą, korzystają z tego samego pomysłu z inną liczbą.

• Trzecia i piąta najlepsza. Takie pary z trzech lub czterech kart wistują trzecią najlepszą, a z pięciu lub więcej piątą najlepszą. Do wistu trzecią najlepszą służy prawo dwunastu, bo wistujący ma dwie wyższe karty. Do wistu piątą najlepszą służy prawo dziesięciu, bo wistujący ma cztery wyższe karty.
• Wisty jakościowe. Niektóre pary wistują małą kartą, gdy kolor im się podoba, a wyższą, gdy mniej. Karta mówi wtedy niewiele o długości, więc żadne z tych praw nie działa.

Wszystkie trzy działają tak samo. Policz karty wyższe od wistowej, odejmij te, które ma wistujący, i zobacz, gdzie muszą być pozostałe.

Prawo jedenastu jest dokładne, ale tylko wtedy, gdy wist naprawdę jest czwartą najlepszą. Daje złą odpowiedź, gdy partner zawistował inaczej:

• najwyższą z sekwensu (damą z DW10x),
• wysoką z blotek albo środkową z trzech małych (MUD),
• z krótkiego koloru, na przykład wyższą z dubla albo singlem przeciwko kontraktowi kolorowemu,
• w kolor, który sam licytował, gdzie wielu graczy z trzech kart z honorem wistuje małą, a nie czwartą najlepszą.

Rachunek często sam pokazuje, że tak się stało. Jeśli partner wistuje dziewiątką, a ty widzisz u dziadka i u siebie trzy karty od niej wyższe, a według prawa powinny być tylko dwie, to dziewiątka nie była czwartą najlepszą. Pewnie jest to wysoka z blotek albo krótki kolor i partner nie ma długości, na którą była nadzieja. Zaplanuj obronę z tą wiedzą i szukaj dalszych wskazówek w zrzutkach partnera.

Prawo jedenastu pomaga tylko parze, która ma uzgodnione wisty. Większość par nadal wistuje czwartą najlepszą przeciwko bez atu, a jeśli twoja para robi to konsekwentnie, obaj obrońcy liczą kolor od pierwszej lewy. Jeśli chcesz poćwiczyć sam wybór wistu, Trener wistów daje ci prawdziwe licytacje i pokazuje, ile kosztuje każda karta.