De regel van 15 (Pearson points)

Als de drie andere spelers allemaal hebben gepast, zijn de honneurs meestal vrij gelijk verdeeld. Geen van beide partijen heeft waarschijnlijk een manche, en het spel wordt een gevecht om de deelscore. In dat gevecht heeft de partij met de schoppen een voordeel dat geen andere kleur geeft, want schoppen is de hoogste kleur. Open je 1♥ en hebben de tegenstanders de schoppen, dan kunnen ze 1♠ bieden, 2♠ over jouw 2♥, enzovoort, steeds op hetzelfde niveau als jij. Om schoppen te overbieden moet je een niveau hoger.

Daarom telt een korte schoppenkleur tegen je. Ze maakt het waarschijnlijker dat de tegenstanders samen de schoppen hebben en jouw opening als springplank het bieden in kunnen gebruiken. Lange schoppen werken andersom. Met vijf ervan kun je meestal 2♠ bieden over hun 2♥, en als de tegenstanders geen schoppenfit hebben, kunnen ze vaak helemaal niet meebieden.

De andere helft van de telling is gewone puntenkracht. Open je in vierde hand met 9 of 10 punten, dan geef je de tegenstanders de kans om het bieden te winnen en een plusscore te halen op een spel dat anders rondgepast zou zijn. Hoe meer punten je hebt, hoe minder dat uitmaakt.

• Alleen in vierde hand, na drie keer pas. In eerste en tweede hand heeft partner nog niet geboden, en daar gebruiken de meeste spelers de regel van 20. In derde hand openen veel paren licht om andere redenen, vooral om een uitkomst aan te geven.
• Vooral voor handen van 10 tot 14 punten. Met 15 of meer haalt het totaal altijd 15. Onder ongeveer 9 punten haalt de schoppentelling de 15 toch bijna nooit.
• Voor openingen op 1-niveau. De regel verandert niets aan wat een 1SA- of 2♣-opening toont. In vierde hand is een zwakke twee niet preëmptief, want er is niemand meer om buiten het bieden te houden, dus de meeste spelers spelen hem als een degelijke hand van ongeveer 11 tot 14 punten met een goede zeskaart.
• Bij elke kwetsbaarheid en elke telling. De regel zoals hij meestal onderwezen wordt, verandert niet met de kwetsbaarheid of tussen parenwedstrijden en viertallen. Sommige spelers openen iets vrijer bij parentelling, waar een kleine plusscore op een spel dat iedereen rondpast veel waard kan zijn.

De regel is genoemd naar Don Pearson, een Amerikaanse speler. In Groot-Brittannië staat dezelfde telling bekend als de Cansino count, naar de Britse expert Jonathan Cansino.

Een totaal van precies 15 verdient een tweede blik. De telling behandelt elk punt hetzelfde, maar in een deelscoregevecht wegen azen, heren en honneurs in lange kleuren zwaarder dan losse vrouwen en boeren. Vergelijk twee handen die allebei op 15 uitkomen.

De hand van Zuid heeft een vlakke verdeling, zachte waarden en geen kleur die het bieden waard is. Ze maakt op eigen kracht weinig slagen en geeft de tegenstanders ruimte om in te komen. De hand van Noord heeft een kleur om twee keer te bieden en een natuurlijke plek om te spelen als de tegenstanders meebieden.

Hetzelfde oordeel werkt voor handen net onder de grens. Een 14 met twee azen, een goede vijfkaart en drie schoppen zit dichter bij een opening dan het totaal doet vermoeden, en sommige spelers openen hem. Strikte gebruikers van de regel passen, en niemand neemt je dat kwalijk.

De twee regels beantwoorden verschillende vragen. De regel van 20 beloont lengte in twee willekeurige kleuren, omdat partner in eerste of tweede hand nog een goede hand kan hebben en een opening met verdeling naar een manche kan leiden. De regel van 15 beloont alleen schoppen, omdat een manche in vierde hand zeldzaam is en de deelscore meestal naar de partij met de hogere kleur gaat.

De eerste hand is een duidelijke opening volgens de regel van 20 en een duidelijke pas volgens de regel van 15. De twee rode kleuren zijn prachtig als partner een fit heeft, maar de tegenstanders hebben waarschijnlijk samen acht of meer schoppen. Open je in vierde hand, dan vinden zij hun schoppenfit op een niveau waarop jouw partij ze niet goedkoop kan overbieden.

Partner heeft al gepast, dus het bieden is kort. Partner heeft hoogstens ongeveer 11 punten, en een nieuwe kleur van partner is niet forcing. De openaar herbiedt in de veronderstelling dat een manche onwaarschijnlijk is en stopt laag, tenzij partner een fit en een maximum toont.

Veel paren spelen Drury na een opening in een hoge kleur in vierde hand, net als in derde hand. Partner biedt een kunstmatige 2♣ om steun en ongeveer 10 tot 12 punten te tonen, en in de gebruikelijke vorm, reverse Drury, kan de openaar met een lichte opening afsluiten op twee in de hoge kleur. Zonder Drury kan een sprongsteun van de gepaste partner naar drie in de hoge kleur al te hoog zijn tegenover een hand die op 10 punten en vijf schoppen opende.

• De regel in de verkeerde positie gebruiken. Hij is alleen voor de vierde hand na drie keer pas. In de uitpas na een opening en twee keer pas bied je mee tegen een openaar, en dat is een andere beslissing.
• Al je lengte meetellen. Alleen schoppen tellen. Vijf harten en vijf ruiten voegen niets toe aan het totaal.
• De regel het bod laten kiezen. Een hand die de telling haalt, opent nog steeds met zijn normale bod. Vijf schoppen en vier harten openen 1♠, een 4-4-3-2-hand met vier schoppen en vier ruiten opent 1♦.
• Elke hand met 13 punten automatisch openen. Een hand van 13 punten met een singleton schoppen komt op 14, en strikte gebruikers van de regel passen. Zie het als een twijfelgeval en niet als een automatische opening.
• Distributiepunten bijtellen. De regel telt de schoppenlengte al, dus wie daar nog lengte- of kortheidspunten bij optelt, telt hetzelfde twee keer. Gebruik het kale totaal.