Otwarcia blokujące

Wysokość bloku zależy od tego, ile możesz stracić, jeśli przeciwnicy skontrują. Klasyczną wskazówką jest prawo dwóch, trzech i czterech (2-3-4), które wyrosło ze starszego prawa dwóch i trzech. Policz lewy wygrywające, które twoja ręka weźmie, gdy twój kolor jest atutowy, i licytuj najwyżej o dwie lewy więcej, gdy ty jesteś po partii, a oni przed, o trzy przy równych założeniach i o cztery, gdy ty jesteś przed partią, a przeciwnicy po partii.

Liczenie lew wygrywających

W długim kolorze zacznij od jego długości i odejmij jedną lewę za każdego brakującego asa, króla i damę. KDW10xxx to sześć lew, bo brakuje tylko asa. ADW10xxx to także sześć. KW9xxxx to pięć, bo przegrywa z asem i damą. Potem dodaj boczne lewy, na które możesz liczyć: as to jedna lewa, król z damą około jednej, a singlowy król w najlepszym razie pół lewy.

Ręka taka jak ♠7 ♥KDW9864 ♦D73 ♣84 to sześć lew w kierach i niewiele więcej, więc 3♥ dokładnie pasuje do równych założeń. Daj temu samemu graczowi rękę taką jak ♠D987532 ♥K4 ♦W3 ♣82, bez asa i króla pik, a kolor jest wart najwyżej około pięciu lew. To wystarczy na 3♠ w korzystnych założeniach, ale w niekorzystnych nawet nie jest blisko.

Dlaczego te liczby działają

Prawo liczy tylko twoje lewy, a partner zwykle dokłada jedną. Jeśli przeciwnicy skontrują, a partner rzeczywiście weźmie lewę, strata pozostaje mniejsza niż wartość końcówki, którą by zalicytowali. Tabela pokazuje karę po kontrze w każdym przypadku obok końcówki przeciwników w kolorze starszym.

Traktuj to prawo jako punkt wyjścia. Wielu silnych graczy blokuje dziś swobodniej, zwłaszcza w korzystnych założeniach, gdzie wpadka jest tania. Po partii przeciwko przeciwnikom przed partią jest na odwrót. Kara 500 albo 800 przeciwko ich kontraktowi częściowemu to katastrofa, więc większość par trzyma się prawa przy blokach po partii. Uzgodnij z partnerem styl, lekki, normalny albo solidny, i trzymaj się go, żeby partner mógł ocenić twoją rękę.

To, kto już spasował, zmienia cel odzywki. Blok jest wymierzony w przeciwników, ale zabiera też miejsce partnerowi, a ten koszt jest największy, gdy partner może mieć dobrą rękę.

To na trzeciej ręce blok przynosi najwięcej. Partner spasował, przeciwnicy często mają siłę na końcówkę, a 3♠ z ręką, która na pierwszej ręce otworzyłaby 2♠, może ich kosztować najlepszy kontrakt. Niektórzy gracze idą dalej w korzystnych założeniach i otwierają na wysokości trzech z mocną szóstką. Na pierwszej i drugiej ręce trzeba więcej ostrożności. Tradycyjna rada mówi, żeby nie blokować tam z boczną starszą czwórką ani z dwoma asami poza długim kolorem, bo partner może planować grę w drugim kolorze starszym albo obronę.

Na czwartej ręce, po trzech pasach, słaba ręka pasuje i rozdanie jest przepasowane. Otwarcie na wysokości trzech jest tam odzywką konstruktywną, z ręką za silną na blok na każdej innej pozycji, na przykład ♠A4 ♥KDW10973 ♦D5 ♣84.

Kapitanem licytacji jest odpowiadający. Otwierający opisał rękę z dokładnością do mniej więcej jednej lewy i odtąd nie licytuje, jeśli nie zostanie o to zapytany. Przestań liczyć punkty. Naprzeciw bloku damy i walety w twoich krótkich kolorach bocznych rzadko biorą lewę, a końcówka zależy od asów, królów i fitu atutowego. Naprzeciw bloku na wysokości trzech przy równych założeniach, czyli około sześciu lew wygrywających, odpowiadający potrzebuje mniej więcej trzech lub czterech pewnych lew, żeby myśleć o końcówce w kolorze starszym.

Podniesienie nigdy nie jest inwitujące. Odpowiadający licytuje końcówkę, bo spodziewa się ją zrealizować, albo jako obronę, a otwierający w obu przypadkach pasuje. Przy słabych podniesieniach wskazówką jest prawo lew łącznych. Policz atuty obu rąk i odejmij sześć, a dostaniesz wysokość, do której warto licytować. Otwierający ma siedem kart, więc z trzema atutami macie razem dziesięć i podnosisz na wysokość czterech, a z dublem macie dziewięć i zostajesz na wysokości trzech. Takie podniesienie jest najbezpieczniejsze, gdy przeciwnicy są po partii i prawdopodobnie mają własną końcówkę.

W większości par nowy kolor poniżej końcówki jest forsujący na jedno okrążenie. Otwierający podnosi z trzema kartami w tym kolorze albo z honorem w dublu, a w przeciwnym razie powtarza swój długi kolor. Po bloku w kolor młodszy zwykłym celem jest 3BA. Odpowiadający je licytuje, gdy ma zatrzymania w pozostałych kolorach i albo honor pasujący do koloru młodszego otwierającego, dzięki któremu długi kolor da się zgrać, albo wystarczająco dużo własnych lew. Po 4♥ lub 4♠ odpowiadający rzadko robi coś innego niż pas albo szukanie szlemika przez 4BA.

• Blok z ręką na otwarcie. Dobra siódemka i 12 PC to otwarcie na wysokości jednego. Partner traktuje blok jako słabą rękę i spasuje, choć macie końcówkę.
• Licytowanie po własnym bloku. Otwierający już opisał rękę, a podniesienie własnego bloku, gdy przeciwnicy licytują, odbiera decyzję partnerowi, który wie więcej.
• Blok z dziurawym kolorem po partii. W niekorzystnych założeniach prawo dwóch, trzech i czterech wymaga siedmiu lew na blok na wysokości trzech. Kolor taki jak D987xxx nawet się do tego nie zbliża.
• Liczenie punktów naprzeciw bloku. Damy i walety odpowiadającego w kolorach bocznych rzadko biorą lewy. Licz asy, króle i fit atutowy.
• Blokowanie na drugiej ręce tak swobodnie jak na trzeciej. Na drugiej ręce jeden przeciwnik spasował, więc dobrą rękę, której zabierasz miejsce, ma raczej partner.

Gdy blokują przeciwnicy, głównymi narzędziami są kontra wywoławcza, która po bloku na wysokości trzech wymaga trochę więcej siły, i naturalne wejścia. Partner często musi odpowiadać na wysokości czterech, więc jedno i drugie powinno obiecywać solidną rękę.