Karta konwencyjna

Każdy wzór zadaje te same pytania w innej kolejności. Karta ACBL mieści wszystko na jednej stronie arkusza formatu letter, z polami do zaznaczenia. Karty EBU i WBF dają puste pola i oczekują, że znaczenie każdego uzgodnienia opiszesz słowami.

Karta konwencyjna ACBL

Obecną kartę ACBL przeprojektowano w 2022 roku, żeby pasowała do procedury alertowania obowiązującej od stycznia 2021 roku. To jedna pionowa strona. Prawa połowa opisuje twoje otwarcia, a lewa licytację dwustronną, obronę, wisty i sygnały. Uzgodnienia, które wymagają alertu, są wydrukowane na czerwono, więc przeciwnik, który przegląda twoją kartę, od razu widzi, które pola są nietypowe.

Karta konwencyjna WBF

Kartę Światowej Federacji Brydżowej (WBF) stosuje się na mistrzostwach świata, a w wersji EBL na zawodach europejskich. Ma dwie strony. Pierwsza obejmuje licytację obronną i dwustronną, wisty i sygnały w kolejności ważności, kontry specjalne oraz podsumowanie systemu z polami na ogólne podejście, odzywki specjalne, które mogą wymagać obrony, specjalne sekwencje z pasem forsującym, ważne uwagi i zapowiedzi psychologiczne. Druga strona to tabela z jednym wierszem na każde otwarcie od 1♣ w górę. Przy każdym otwarciu zaznaczasz, czy jest sztuczne, i podajesz minimalną liczbę kart, wysokość, do której obowiązują kontry negatywne, opis, odpowiedzi, dalszą licytację oraz to, co zmienia się w licytacji dwustronnej albo po pasie.

Nagłówek pyta też o kategorię systemu według WBF: zieloną dla systemów naturalnych, a dalej niebieską, czerwoną i żółtą (metody wysoce nietypowe, HUM) dla coraz bardziej sztucznych. Wiele zawodów ogranicza dopuszczalne kategorie, a metody wysoce nietypowe zwykle wymagają pisemnej obrony dostarczonej z wyprzedzeniem.

Karta EBU 20B

Angielscy gracze klubowi i hrabstw używają karty EBU 20B. Jej sekcje to kolejno: ogólny opis metod licytacyjnych, otwarcia 1BA i odpowiedzi, otwarcia na wysokości dwóch, inne elementy systemu, na które przeciwnicy powinni zwrócić uwagę, pozostałe otwarcia (każde z siłą, minimalną długością i znaczeniem konwencyjnym), obrona po otwarciu przeciwników, konwencje szlemowe, licytacja dwustronna, inne konwencje, wisty z siatką kombinacji oraz metody sygnalizacji. EBU prosi o opisanie, co znaczy odzywka, więc „2♣ stayman, 2♦ zaprzecza kolorowi starszemu, może być słabe” jest lepsze niż samo „stayman”. Wersje wydrukowane z komputera są akceptowane, jeśli układ i rozmiar pozostają bliskie oficjalnej karcie.

Poniżej pełna karta ACBL dla dwóch popularnych systemów. Kolumna SAYC odpowiada karcie Standard American Yellow Card w wersji publikowanej przez ACBL (zobacz poradnik SAYC). Kolumna 2/1 pokazuje uzgodnienia, które gra większość par grających two over one. Traktuj ją jako punkt wyjścia i zmień wiersze, które gracie inaczej, bo pary grające 2/1 różnią się między sobą bardziej niż pary grające SAYC.

Nazwiska i opis ogólny

Wpisz oba nazwiska i w kilku słowach nazwę systemu. Pole OVERVIEW (opis ogólny) pyta o minimalną siłę ręki zrównoważonej do otwarcia i do odpowiedzi oraz o to, które otwarcia są forsujące. Wielu graczy pomija wiersz „Bids That May Require Preparation” (odzywki, które mogą wymagać przygotowania), ale przeciwnicy go czytają. Wpisz tam wszystko, co przeciwnicy muszą omówić przed pierwszym rozdaniem, na przykład słabe bez atu, 2♦ multi, 2♥ z oboma kolorami starszymi albo forsujące 1♣.

Otwarcia bez atu

Wpisz dokładny przedział 1BA („15-17”, nigdy „silne”). Jeśli grasz inny przedział zależnie od ręki albo założeń, użyj drugiego wiersza. Potem zaznacz staymana, transfery, które grasz, i dalsze odzywki, takie jak transfer Smolena i transfery na wysokości czterech. Napisz, co grasz po interwencji, bo przeciwnicy, którzy zamierzają licytować po twoim 1BA, będą tego szukać. Standardową strukturę opisują poradniki o staymanie i transferach Jacoby.

Kolory starsze i młodsze

Te pola zapisują uzgodnienia, które odróżniają jedną parę od drugiej. W kolorach starszych podaj długość (u większości par amerykańskich piątka na każdej ręce), to, czy 1BA jest forsujące, i swoje podniesienia: 2BA Jacoby, splintery, podniesienia Bergena, jeśli je grasz, drury dla rąk po pasie. W kolorach młodszych podaj minimalną długość każdego otwarcia i zaznacz odwrócone podniesienia, jeśli je grasz. Otwarcie 1♣, które może zawierać tylko dwa trefle, wymaga anonsowania, więc karta też powinna to mówić.

Otwarcia na wysokości dwóch

Podaj przedział każdego słabego dwa, sposób odpowiadania na 2♣ (2♦ czekające albo 2♦ negatywne) i to, o co pyta 2BA po słabym dwa. Jeśli 2♦ nie jest słabym dwa w karach (flannery, multi, odzywka silna), wpisuje się je na czerwono i zasługuje też na wiersz w opisie ogólnym.

Kontry, wejścia i obrona

Większość lewej strony dotyczy tego, co robisz, gdy otwierają przeciwnicy. Wpisz, do jakiej wysokości grasz kontry negatywne, czy grasz kontry responsywne i kontry fit, przedział siły wejścia na wysokości jednego i dwóch oraz styl wejść z przeskokiem. Potem obronę przed ich 1BA, swoje cuebidy, metody po ich kontrze wywoławczej i po ich blokach. Puste pole w którejkolwiek z tych sekcji mówi przeciwnikom, że grasz metody naturalne, więc zostaw pole puste tylko wtedy, gdy to prawda.

Szlemiki, wisty i zrzutki

Zaznacz blackwooda albo Blackwood 1430 na pięć wartości i podaj kolejność odpowiedzi, 1430 albo 0314. Pola zrzutek rozgrywający czytają najczęściej. Napisz, czy twoja marka i ilościówka są naturalne (wysoka karta zachęca, wysoka-niska pokazuje parzystą liczbę kart), czy odwrotne, i co znaczy pierwsza zrzutka. W siatkach wistów zakreślasz kartę, którą wistujesz z każdej kombinacji. Standardem jest najwyższa z sekwensu honorów, najwyższa z sekwensu wewnętrznego (walet z KW10x, dziesiątka z K109x) i niska karta z długiego koloru z jednym honorem. Każdy wybór omawiają poradniki o wistach i sygnałach.

Karta i alert wykonują tę samą pracę w różnych momentach. Karta leży na stole, zanim zacznie się licytacja, a alert w trakcie licytacji mówi przeciwnikom, że zapowiedź ma znaczenie, którego mogą się nie spodziewać. W ACBL alertuje partner gracza, który zgłosił zapowiedź, a licytujący nic nie mówi.

Od stycznia 2021 roku zasada ACBL brzmi w uproszczeniu tak: zapowiedzi naturalnych się nie alertuje, a sztuczne tak, z listą wyjątków. Anonsowanie (ang. announcement) to krótkie wyjaśnienie podawane na głos zamiast alertu przy kilku popularnych uzgodnieniach. Na kartach ACBL od dawna uzgodnienia wymagające alertu są drukowane na czerwono, a anonsowane na niebiesko.

ACBL ma jeszcze dwie procedury. Pre-alert, czyli uprzedzenie przeciwników o nietypowych uzgodnieniach, zgłasza się na początku rundy, zanim ktokolwiek spojrzy na karty, przy metodach, na które przeciwnicy muszą się przygotować, takich jak silny trefl albo inne sztuczne lub forsujące otwarcie na wysokości jednego, otwarcia canapé albo system zmieniający się zależnie od ręki lub założeń (przedział 1BA, który się zmienia, nie wymaga pre-alertu). Opóźniony alert obejmuje niektóre konwencyjne zapowiedzi na wysokości czterech i wyżej zgłoszone po pierwszym okrążeniu licytacji; strona rozgrywająca wyjaśnia je po zakończeniu licytacji, przed pierwszym wistem. W innych krajach procedury są inne (na przykład EBU też anonsuje przedział 1BA i transfery), więc grając za granicą, przeczytaj miejscowe przepisy.

Dobry gracz czyta twoją kartę szybko, gdy siadasz do stołu, zwykle w tej samej kolejności. Najpierw opis ogólny i wszystko, co wydrukowano na czerwono, potem przedział 1BA, potem otwarcia na wysokości dwóch, a na koniec wisty i sygnały, które liczą się w każdym rozdaniu, w którym bronią. Jeśli grasz coś takiego jak namyats albo dwukolorowe 2♥, przeciwnicy uzgodnią obronę przed tym przed pierwszym rozdaniem.

• Pytaj, gdy jest twoja kolej do zapowiedzi. Możesz wtedy zajrzeć do karty przeciwników albo poprosić o wyjaśnienie, a odpowiada partner gracza, który zgłosił zapowiedź.
• Jeśli możesz, pytaj o całą licytację. Pytanie o jedną zapowiedź może zdradzić partnerowi, która część licytacji cię interesuje, a to może dać partnerowi nielegalną informację.
• Obrońcy pytają po licytacji. Wistujący może zapytać przed wistem, a drugi obrońca, gdy wist leży już zakryty.
• Nie wolno ci czytać własnej karty. Przepisy zabraniają graczom zaglądania do własnej karty w trakcie licytacji i rozgrywki, więc para, która potrzebuje karty, żeby pamiętać swoje metody, ma kłopot.

• Dwie różne karty. Partnerzy, którzy wypełniają karty osobno, często różnią się w jakimś punkcie, a gdy karty się nie zgadzają, sędzia nie ma jasnego pisemnego uzgodnienia, na którym mógłby się oprzeć, co zwykle kończy się orzeczeniem błędnej informacji przeciwko parze.
• Nazwy bez znaczeń. Samo „lebensohl” albo „drury” nie mówi, którą wersję grasz. Wpisz dalszą licytację albo przynajmniej najważniejsze odpowiedzi.
• Puste pola zrzutek. Wypełnij je, nawet jeśli grasz zupełnie standardowo, żeby rozgrywający nie musiał pytać.
• Zaznaczanie tego, co chcielibyście grać. Konwencja na karcie, o której jedno z was zapomniałoby przy stole, daje przeciwnikom fałszywą informację. Nie wpisujcie jej, dopóki oboje jej nie znacie.
• Karta, której nikt nie aktualizuje. Po zmianie poprawcie obie karty tego samego dnia i wpiszcie datę.
• Ukrywanie opisu ogólnego. Słabe bez atu albo konwencyjne 2♦ należy wpisać w polu odzywek, które mogą wymagać przygotowania, a także w jego własnej sekcji.

Większość sporów, które rozstrzyga karta, sprowadza się do pytania, czy błędne było wyjaśnienie, czy odzywka. Jeśli partner poprawnie opisze wasze uzgodnienie, a ty po prostu o nim zapomnisz, to błędna zapowiedź. Przeciwnicy usłyszeli prawdę o waszych metodach i nie należy im się zadośćuczynienie. Jeśli wyjaśnienie nie odpowiadało rzeczywistemu uzgodnieniu, to błędna informacja, a sędzia może orzec wynik rozjemczy, gdy przeciwnicy na niej stracili. Zgodnie z przepisami sędzia przyjmuje, że błędne było wyjaśnienie, chyba że istnieje dowód przeciwny, a takim dowodem jest zwykle karta konwencyjna.

W licytacji powyżej przeciwnicy nie mają podstaw do reklamacji, bo karta pokazuje transfer, a gracz N go opisał. Gdyby obie karty milczały o 2♦ albo gdyby jedna z nich mówiła „naturalne”, sędzia najpewniej orzekłby błędną informację. Zapowiedź psychologiczna (blef), czyli celowe rażące wprowadzenie w błąd co do własnej ręki, jest legalna, o ile partner nie ma więcej powodów niż przeciwnicy, żeby się jej spodziewać. Seria blefów, z którymi partner zdaje się liczyć, staje się uzgodnieniem, a para go nie ujawniła.

1. 1.Zacznijcie od opublikowanej karty, SAYC albo standardowego 2/1, i umówcie się, że gracie ją tak, jak jest wydrukowana.
2. 2.Zmieniajcie tylko to, co oboje na pewno zapamiętacie przy stole.
3. 3.Wypełnijcie kartę razem, siedząc obok siebie, i zróbcie dwie identyczne kopie.
4. 4.Najpierw omówcie pięć obszarów, które pojawiają się prawie w każdym rozdaniu: przedział 1BA, otwarcia na wysokości dwóch, obronę przed ich 1BA, wisty i sygnały.
5. 5.Prowadźcie dodatkowy arkusz na dalszą licytację, która nie mieści się na karcie. Pokażcie go przeciwnikom, jeśli zapytają, ale samą kartę utrzymujcie czytelną.
6. 6.Po każdej sesji przejrzyjcie rozdania, w których się nie zgodziliście, i poprawcie kartę w tym samym tygodniu.

Jeśli nie wiesz, które konwencje dodać najpierw, przegląd konwencji brydżowych wymienia je według tego, jak często się pojawiają, a ściąga licytacyjna mieści cały standardowy system na jednej stronie.

Każda federacja publikuje swoją pustą kartę. Karta konwencyjna ACBL to darmowy PDF od ACBL, która publikuje też wypełnioną kartę Basic 2/1, żeby pokazać, jak wygląda wypełniona karta. Sprzedawcy akcesoriów brydżowych oferują też drukowane bloczki z kartą i plastikowe stojaki na kartę konwencyjną, które stoją na stole. EBU publikuje kartę 20B razem ze swoimi edytorami i plikami kart konwencyjnych, a WBF udostępnia wzory kart konwencyjnych w formatach Word, Excel i PDF do użytku na mistrzostwach. Każdą z nich możesz wydrukować i wypełnić ręcznie. To działa, choć ręcznie wypełniona karta szybko robi się nieczytelna, gdy zaczynasz ją zmieniać.

Online Bridge Base Online pozwala zbudować kartę we własnym formularzu albo ją wgrać, a gracze RealBridge udostępniają link w każdej rundzie. Na zawodach online EBU link do karty jest wymagany przy każdej zmianie stołu.

Nasz edytor kart konwencyjnych wypełnia oficjalne wzory na ekranie. Wybierasz wzór (ACBL, EBU 20B lub WBF) i wypełniasz formularz, którego sekcje idą za drukowaną kartą pole po polu, a podgląd na żywo pokazuje prawdziwy arkusz w trakcie pisania. Kliknięcie sekcji arkusza przenosi do jej pól, symbole kolorów drukują się w kolorze, a karta zapisuje się na bieżąco. Przycisk „Drukuj / PDF” otwiera stronę gotową do druku w rozmiarze karty, US Letter dla karty ACBL i A4 dla pozostałych, którą drukujesz albo zapisujesz jako PDF z przeglądarki.

Darmowe konto mieści jedną kartę. Płatny plan (Pro lub Master) mieści dowolnie wiele kart, pozwala udostępnić kartę partnerowi przez e-mail do podglądu albo edycji (edycja wymaga płatnego planu po obu stronach), przechowuje numerowane wersje, do których możesz wrócić, i pozwala opublikować wersję w zakładce Odkrywaj z tagami takimi jak 2/1 GF, Acol czy Precision. Każdy może przeglądać zakładkę Odkrywaj według nazwy, wzoru i tagu, a po zalogowaniu możesz skopiować opublikowaną kartę na swoją listę, a potem utworzyć jej edytowalną kopię jako podstawę własnej. Żeby zrobić swoją, otwórz edytor kart konwencyjnych, wybierz wzór, którego używa twój klub, i zacznij od opisu ogólnego.