Prawo lew łącznych

Swoją rękę znasz, a odzywki partnera mówią ci o minimalnej długości. Dodaj jedno do drugiego, a otrzymasz atuty swojej strony. Poniżej zwykłe obietnice w standardzie amerykańskim; porównaj je z waszymi uzgodnieniami.

Atuty przeciwników trzeba odgadnąć z ich licytacji. Jeśli jeden z nich licytuje kolor, a drugi go podnosi, przyjmij, że mają co najmniej osiem. Gdy twoja strona ma mało kart w ich kolorze, oni mają ich prawdopodobnie więcej: jeśli ty i partner macie razem cztery kiery, przeciwnicy mają dziewięć.

Liczbę atutów własnej strony możesz ustalić z pewnością i to ona decyduje, jak wysoko podnieść. Z czterokartowym poparciem dla starszej piątki partnera masz dziewięć atutów, więc słabe podniesienie idzie od razu na wysokość trzech. Na tym pomyśle opierają się podniesienia Bergena i słabe podniesienie z przeskokiem w licytacji dwustronnej. Z trzema kartami naprzeciw słabego dwa znowu masz dziewięć atutów, a podniesienie do trzech jest blokiem i partner je pasuje.

Obie strony przed partią. N otwiera 1♠, E wchodzi 2♥, S podnosi do 2♠, a W walczy odzywką 3♥. N ma 14 punktów i zastanawia się nad 3♠.

Pojedyncze podniesienie S obiecało trzy piki, więc N wie, że strona ma osiem atutów, a podniesienie W sugeruje, że przeciwnicy mają osiem kierów. Prawo spodziewa się 16 lew. W widne karty NS biorą w pikach dokładnie 8 lew, a WE w kierach dokładnie 8. 3♥ wpada bez jednej, +50 dla NS. Gdyby N zalicytował 3♠, też wpadłby bez jednej, -50. Pas jest w tym rozdaniu wart 100 punktów.

Odzywka 3♥ gracza W sama była powyżej wysokości wyznaczonej przez prawo i tym razem się udała. Gdyby W spasował, 2♠ zostałoby zrealizowane za 110 dla NS, więc wpadka 50 w 3♥ zaoszczędziła 60. W tym rozdaniu z 16 lewami łącznymi oba kontrakty na wysokości trzech przegrywają, więc traci strona, która ostatecznie gra na wysokości trzech.

Obie strony przed partią. N otwiera 1♠, a E wchodzi 2♥. S ma tylko 6 punktów, ale cztery piki, co daje dziewięć atutów.

W widne karty NS biorą 9 lew w pikach, a WE 8 w kierach, więc tutaj prawo jest dokładne. 3♠ zostaje zrealizowane za +140. Skok zabrał też przeciwnikom przestrzeń licytacyjną. W, z 9 punktami i trzema kierami, mógłby po spokojnym 2♠ zawalczyć odzywką 3♥, ale po 3♠ nie ma już miejsca poniżej wysokości czterech, a prawo nie daje WE z ośmioma atutami żadnego powodu, żeby tam iść.

Rozwiązaliśmy w widne karty 10000 losowych rozdań, posadziliśmy każdą stronę w jej najdłuższym ficie i porównaliśmy lewy łączne z atutami łącznymi. Prawo było dokładne w 39.6% rozdań, a w granicach jednej lewy w 87.0%. O dwie lewy lub więcej pomyliło się w 13.0%. Te liczby prawie się nie zmieniły, gdy zostawiliśmy tylko rozdania, w których punkty honorowe były podzielone mniej więcej po równo, czyli dwustronne rozdania o zapis częściowy, dla których prawo powstało.

Ostatnia kolumna pokazuje, w którą stronę prawo się myli. W rozdaniach z małą liczbą atutów łącznych lew bywa trochę więcej niż atutów, a w rozdaniach z dużą liczbą trochę mniej. Poprawki z następnej części pomagają ocenić, w którą stronę przechyla się dane rozdanie.

Cohen i późniejsi autorzy wymieniają cechy, które podnoszą liczbę lew powyżej liczby atutów albo ją obniżają. To kwestia oceny, a każda z nich jest zwykle warta od pół lewy do lewy.

• Podwójny fit dodaje lewy. Gdy twoja strona ma też drugi fit ośmiokartowy lub dłuższy, długi kolor boczny się zgrywa, a lew łącznych często jest o jedną lub dwie więcej niż atutów łącznych.
• Płaski układ kosztuje lewy. Jeśli twoja ręka ma układ 4-3-3-3, nic nie przebija i żaden długi kolor się nie wyrabia. Licz jedną lewę mniej, a dwie płaskie ręce naprzeciw siebie są jeszcze gorsze.
• Miękkie honory w ich kolorze kosztują lewy. Damy i walety w kolorze atutowym przeciwników, na przykład Dx albo DWx, są coś warte w obronie, ale niewiele, gdy rozgrywasz, i sugerują, że rozdanie da mniej lew łącznych.
• Honory we własnych długich kolorach dodają lewy. Króle i damy, które uzupełniają twoje atuty i kolor boczny, są warte pełną wartość, gdy rozgrywa twoja strona.
• Blotki atutowe liczą się na granicy. Kolor taki jak AW1098 traci mniej lew niż A7542, a dobre średnie karty zwiększają szansę na wyższą liczbę.

Oto rozdanie, w którym wszystko wskazuje w dół. Każda ręka jest zrównoważona, a D93 w kierach u S siedzi w kolorze przeciwników.

Para NS, która za gołym prawem poszłaby z dziewięcioma atutami na 3♠, wpadłaby bez jednej. Poprawiony rachunek, o jedną lewę mniej za płaską rękę S z wartościami w kierach, zatrzymuje ją na 2♠, które zostaje zrealizowane.

Podwójny fit działa w drugą stronę. W rozdaniu poniżej NS mają dziewięć pików i dziesięć kar, a WE dziesięć kierów i dziewięć trefli.

NS biorą 11 lew w pikach, WE 10 w kierach. Obie strony mają drugi fit i krótkie kolory do przebijania, a suma lew przewyższa liczbę atutów o dwie. Jeśli WE zalicytują 4♥, NS najlepiej zrobią, licytując 4♠, które zostaje zrealizowane z nadróbką za 450 przed partią, zamiast bronić się przeciwko wygranemu 4♥ wartemu 420 dla przeciwników.

• Decyzje o końcówce i szlemiku. Gdy twoja strona ma większość honorów, pytanie brzmi, czy końcówka wyjdzie, a to zależy od punktów i fitu. Atuty łączne na to nie odpowiadają. Prawo służy do rozdań, w których obie strony mogą walczyć.
• Bez atu. Prawo liczy kontrakty kolorowe. O 3BA nic nie mówi.
• Nieznane długości. Jeśli nie wiesz, ile atutów mają przeciwnicy, suma jest zgadywaniem i prawo działa tylko w połowie. Liczba atutów twojej strony, którą zwykle znasz, to ta połowa, która wyznacza wysokość twojej licytacji.
• Założenia i kontry. Prawo szacuje lewy, a zapis zostawia tobie. Licytowanie do wysokości swoich atutów jest bezpieczne w tym sensie, że tracisz mniej niż ich zapis częściowy, ale po partii z kontrą bez jednej to 200, a bez dwóch 500.
• Wysokość pięciu. Jedenaście atutów według prawa pozwala na wysokość pięciu, ale chybiona obrona na wysokości pięciu jest droga i doświadczeni gracze licytują ją rzadziej, niż sugeruje goły rachunek.

Prawo ma też krytyków. Mike Lawrence i Anders Wirgren dowodzili w książce I Fought the Law of Total Tricks (2004), że prawo jest mniej dokładne, niż sądzą jego zwolennicy, i zaproponowali zamiast niego liczenie krótkich kolorów. Ich rachunki trudniej stosować przy stole i większość graczy klubowych traktuje prawo jako szacunek wyjściowy, który potem poprawia.

1. 1.Przypisywanie partnerowi więcej atutów, niż obiecał. Podniesienie pokazuje trzy. Dopóki licytacja nie pokaże czwartego, nie licz go.
2. 2.Licytowanie trzech nad trzema z ośmioma atutami. W rozdaniu z 16 atutami łącznymi obie strony zwykle wpadają na wysokości trzech, więc pozwól przeciwnikom tam grać.
3. 3.Odczytywanie podniesienia według prawa jako silnej ręki. Podniesienie słabego dwa do końcówki z czterema atutami to blok oparty na dziesięciu atutach i partner nie powinien z tego powodu licytować dalej.
4. 4.Zapominanie o poprawkach. Dwie płaskie ręce z damami w kolorze przeciwników rzadko dadzą pełną sumę. Obniż rachunek.
5. 5.Zapominanie o założeniach. Po partii przeciwko przed partią kara za wpadkę z kontrą może przekroczyć zapis częściowy przeciwników, który chcesz powstrzymać.