Punkty Pearsona i prawo piętnastu

Gdy wszyscy trzej pozostali gracze spasowali, honory są zwykle rozłożone dość równo. Żadna strona raczej nie ma końcówki, a rozdanie staje się walką o zapis częściowy. W tej walce strona z pikami ma przewagę, której nie daje żaden inny kolor, bo piki są najstarsze. Jeśli otworzysz 1♥, a przeciwnicy mają piki, mogą licytować 1♠, potem 2♠ nad twoim 2♥ i tak dalej, zawsze na tej samej wysokości co ty. Żeby przelicytować piki, musisz iść o jedną wysokość wyżej.

Dlatego krótkie piki działają na twoją niekorzyść. Zwiększają szansę, że przeciwnicy mają razem piki i wykorzystają twoje otwarcie jako trampolinę do licytacji. Długie piki działają odwrotnie. Z pięcioma zwykle zalicytujesz 2♠ nad ich 2♥, a gdy przeciwnicy nie mają fitu pikowego, często w ogóle nie mogą walczyć.

Druga połowa rachunku to zwykła siła punktowa. Otwarcie na czwartej ręce z 9 lub 10 punktami daje przeciwnikom szansę wygrać licytację i zapisać plus w rozdaniu, które inaczej by przepadło. Im więcej masz punktów, tym mniej to ma znaczenie.

• Tylko na czwartej ręce, po trzech pasach. Na pierwszej i drugiej ręce partner jeszcze się nie odezwał i większość graczy stosuje tam prawo dwudziestu. Na trzeciej ręce wiele par otwiera lekko z innych powodów, głównie żeby wskazać wist.
• Głównie przy rękach z 10-14 punktami. Z 15 lub więcej suma zawsze dochodzi do 15. Poniżej około 9 punktów piki i tak prawie nigdy nie dopełnią sumy do 15.
• Przy otwarciach na wysokości jednego. Prawo nie zmienia tego, co pokazuje otwarcie 1BA albo 2♣. Na czwartej ręce słabe dwa nie jest blokiem, bo nie ma już kogo blokować, więc większość graczy traktuje je jako porządną rękę z około 11-14 punktami i dobrym kolorem sześciokartowym.
• Przy każdych założeniach i każdej formie zapisu. Prawo w zwykłej wersji nie zmienia się zależnie od założeń ani między turniejem par a turniejem teamów. Niektórzy gracze otwierają trochę swobodniej na maksy, gdzie mały plus w rozdaniu, które wszyscy inni przepasowali, może być wart bardzo dużo.

Prawo nosi imię Dona Pearsona, amerykańskiego gracza. W Wielkiej Brytanii ten sam rachunek nazywa się Cansino count, od brytyjskiego eksperta Jonathana Cansino.

Suma równa dokładnie 15 zasługuje na drugie spojrzenie. Rachunek traktuje każdy punkt tak samo, ale w walce o zapis częściowy asy, króle i honory w długich kolorach ważą więcej niż rozrzucone damy i walety. Porównaj dwie ręce, które obie mają 15.

Ręka S ma płaski układ, miękkie wartości i żadnego koloru wartego licytowania. Sama weźmie mało lew i daje przeciwnikom miejsce na wejście. Ręka N ma kolor, który można zalicytować dwa razy, i naturalne miejsce do gry, jeśli przeciwnicy zawalczą.

Ta sama ocena działa przy rękach tuż poniżej granicy. Ręka z sumą 14, dwoma asami, dobrym kolorem pięciokartowym i trzema pikami jest bliżej otwarcia, niż sugeruje suma, i niektórzy gracze ją otwierają. Ściśli zwolennicy prawa pasują i nikt nie będzie miał ci tego za złe.

Oba prawa odpowiadają na różne pytania. Prawo dwudziestu nagradza długość w dowolnych dwóch kolorach, bo na pierwszej lub drugiej ręce partner może jeszcze mieć dobrą rękę, a otwarcie z układem może doprowadzić do końcówki. Prawo piętnastu nagradza tylko piki, bo na czwartej ręce końcówka zdarza się rzadko, a zapis częściowy zwykle trafia do strony ze starszym kolorem.

Pierwsza ręka to według prawa dwudziestu wyraźne otwarcie, a według prawa piętnastu wyraźny pas. Jej dwa czerwone kolory są świetne, jeśli partner ma fit, ale przeciwnicy mają prawdopodobnie razem osiem lub więcej pików. Otwórz ją na czwartej ręce, a znajdą swój fit pikowy na wysokości, na której twoja strona nie przelicytuje ich tanio.

Partner już pasował, więc licytacja jest krótka. Partner ma najwyżej około 11 punktów, a jego nowy kolor nie jest forsujący. Otwierający powinien licytować dalej z założeniem, że końcówka jest mało prawdopodobna, i zatrzymać się nisko, chyba że partner pokaże fit i maksimum.

Wiele par gra drury po otwarciu w kolor starszy na czwartej ręce, tak samo jak na trzeciej. Partner licytuje sztuczne 2♣, pokazując poparcie i około 10-12 punktów, a w zwykłej wersji, odwrotnym drury, otwierający z lekkim otwarciem może zakończyć licytację na wysokości dwóch w swoim kolorze starszym. Bez drury skok partnera po pasie na wysokość trzech w kolorze starszym może już być za wysoko naprzeciw ręki, która otworzyła z 10 punktami i pięcioma pikami.

• Stosowanie prawa na złej pozycji. Dotyczy tylko czwartej ręki po trzech pasach. Na pozycji wznawiającej, po otwarciu i dwóch pasach, walczysz z otwierającym, a to inna decyzja.
• Liczenie całej długości. Liczą się tylko piki. Pięć kierów i pięć kar nic do sumy nie dodaje.
• Pozwalanie, żeby prawo wybrało odzywkę. Ręka, która przechodzi test, nadal otwiera swoją normalną odzywką. Pięć pików i cztery kiery otwierają 1♠, a ręka 4-4-3-2 z czterema pikami i czterema karami otwiera 1♦.
• Automatyczne otwieranie każdej ręki z 13 punktami. Ręka z 13 punktami i singlem pik ma sumę 14, a ściśli zwolennicy prawa ją pasują. Traktuj to jako trudną decyzję, a nie automatyczne otwarcie.
• Dodawanie punktów za układ. Prawo już liczy długość pików, więc doliczanie do tego punktów za długość albo krótkość liczy to samo dwa razy. Używaj gołej sumy.