Losing Trick Count

Odejmij łączną liczbę przegrywających obu rąk od 24, a otrzymasz liczbę lew, których para może się spodziewać w swoim ficie atutowym. Dwie ręce po 7 przegrywających dają 24 - 14 = 10 lew, czyli tyle, ile trzeba na końcówkę w kolorze starszym. Ręce z 8 i 7 przegrywającymi powinny dać 9 lew.

W licytacji znasz tylko własne przegrywające, więc przegrywające partnera zakładasz na podstawie dotychczasowej licytacji. Większość graczy korzysta z takich liczb:

Odpowiadający ma szybszą wersję. Dodaj swoje przegrywające do 7 otwierającego i odejmij sumę od 18, a wynik to wysokość, na którą licytujesz. Z 9 przegrywającymi 18 - 16 = 2, więc dajesz pojedyncze podniesienie. Osiem przegrywających jest wartych podniesienia do trzech, a 7 końcówki. Otwierający robi to samo po podniesieniu, zakładając 9 przegrywających przy pojedynczym podniesieniu i 8 przy inwitującym.

Zrównoważona ręka z 14 punktami w trzecim wierszu ma tyle samo przegrywających co ręka z 6 punktami w drugim, a ręka z układem i 12 punktami w ostatnim wierszu ma mniej przegrywających niż każda z rąk otwierających nad nią.

Końcówka, której punkty nie widzą

Teraz daj graczowi S ♠D97 ♥D5 ♦K843 ♣8742, mniej więcej tę samą siłę, ale z trzema atutami i bez singla. Ta ręka ma 9 przegrywających, więc S daje pojedyncze podniesienie, a N liczy 24 - 15 = 9 lew i zatrzymuje się w kontrakcie częściowym. Tutaj rachunek jest zbyt ostrożny, bo długie atuty N i tak przy większości rozkładów dają 4♠.

Płaskie ręce z dużą liczbą punktów

• Rachunek wymaga fitu. Bez ośmiu atutów w obu rękach nie ma nic do powiedzenia, więc nie stosuj go w bez atu ani przy misficie.
• Dublowanie wartości umyka. Dwie ręce z singlami w tym samym kolorze obie liczą w nim mało przegrywających, ale krótkość oszczędza lewy tylko raz.
• Zmarnowane honory liczą się w pełni. Król naprzeciw singla partnera liczy się jako lewa wygrywająca, ale rzadko bierze lewę.
• Płaskie ręce wypadają za dobrze. Dwie ręce zrównoważone z ośmiokartowym fitem często biorą o lewę mniej, niż sugeruje wzór.
• Długi kolor boczny, który da się wyrobić, jest wart więcej, niż przyznaje mu rachunek.

Inna słabość, to, że podstawowe liczenie traktuje brakującego asa, króla i damę jako po jednej przegrywającej, skłoniła Johannesa Koelmana do opublikowania New Losing Trick Count w The Bridge World w maju 2003 roku. W jego rachunku brakujący as kosztuje 1.5 przegrywającej, brakujący król 1, a brakująca dama 0.5, a sumę odejmuje się od 25 zamiast od 24. Asy zyskują na wartości, a damy tracą. Nowy rachunek jest dokładniejszy, ale przy stole trochę trudniejszy, i wielu dobrych graczy nadal używa pierwotnego.

LTC dobrze pasuje do konwencji, które pokazują podniesienie szczeblami. Podniesienia Bergena oddzielają podniesienia konstruktywne od inwitujących, a 2BA Jacoby obsługuje te forsujące do dogranej, więc 9, 8 albo 7 przegrywających przekłada się w każdej z nich na konkretną odzywkę.