Analiza w widne karty
W większości rozkładów z klubu albo z turnieju pod każdym rozdaniem jest mała tabelka liczb, na którą wielu graczy w ogóle nie patrzy. Ta tabelka to analiza w widne karty: policzona przez komputer liczba lew, na jaką pozwalają karty, gdy wszystkie ręce leżą odkryte. Kiedy wiesz, co ta analiza mierzy, a czego nie bierze pod uwagę, bardzo ci pomoże przy przeglądaniu rozdań po turnieju.
Co znaczy „w widne karty”
W brydżu dziadek to ręka wykładana na stół po pierwszym wiście. Od tej chwili rozgrywający widzi dwie ręce, swoją i dziadka, a każdy obrońca też widzi dwie, swoją i dziadka. Gracze nazywają to grą w zakryte karty (ang. single dummy). Gra w widne karty (ang. double dummy) to ta sama gra, ale z odkrytymi wszystkimi czterema rękami, więc nikt nigdy nie musi zgadywać, gdzie leży karta.
Sam termin jest starszy niż brydż. W epoce wiktoriańskiej double dummy było odmianą wista, starszej od brydża gry karcianej, w której grało dwóch graczy, a każdy miał za partnera odkrytą rękę. Od tej gry nazwę wziął pewien rodzaj zadań. Zadanie w widne karty pokazuje wszystkie cztery ręce i każe znaleźć linię rozgrywki, która przeciwko każdej obronie weźmie podaną liczbę lew. Najsłynniejsze takie zadanie z czasów wista, autorstwa matematyka z Cambridge W. H. Whitfelda, ukazało się w londyńskim magazynie The Field w 1885 roku. Siedem lat później magazyn Whist pisał, że bez pomocy nie rozwiąże go ani jeden gracz na pięćdziesięciu.
Analiza w widne karty stosuje ten sam pomysł do prawdziwego rozdania. Program sprawdza możliwe linie rozgrywki obu stron, zakłada, że każda strona zawsze znajduje najlepszą kartę, i podaje, ile lew weźmie rozgrywający. Wynik zależy wyłącznie od kart. Licytacja i gracze przy stole nie mają na niego żadnego wpływu.
Jak czytać tabelę lew w widne karty
Rozwiązane rozdanie pokazuje się zwykle jako tabelę dwudziestu liczb, po jednej dla każdego z czterech możliwych rozgrywających w każdym z pięciu mian (bez atu i cztery kolory). Każda liczba mówi, ile lew wziąłby ten gracz jako rozgrywający w danym mianie przeciwko bezbłędnej obronie, gdy wistuje gracz siedzący po lewej stronie rozgrywającego.
| Rozgrywający | BA | ♠ | ♥ | ♦ | ♣ |
|---|---|---|---|---|---|
| N | 10 | 11 | 8 | 7 | 9 |
| E | 3 | 2 | 5 | 6 | 4 |
| S | 10 | 11 | 7 | 7 | 9 |
| W | 3 | 2 | 5 | 6 | 4 |
Spójrz na wiersz N. W pikach N bierze jedenaście lew, więc wygrywa 4♠ z nadróbką, a w 6♠ wpada bez jednej. W bez atu N bierze dziesięć lew, o jedną więcej, niż potrzeba na 3BA. E i W w żadnym mianie nie dochodzą do siedmiu lew, więc nie wygrają nawet kontraktu na wysokości jednego.
Wiersze N i S zwykle pokazują te same liczby, bo para ma w obu rękach te same karty. Mogą się różnić, gdy pierwszy wist ma znaczenie, bo razem z rozgrywającym zmienia się wistujący. Tu N bierze w kierach osiem lew, a S tylko siedem. Gdy rozgrywa N, wistuje E, a gdy rozgrywa S, wistuje W, i te dwa wisty nie są dla obrony warte tyle samo.
W wielu rozkładach kratka zostaje pusta, gdy liczba jest mniejsza niż siedem, bo z mniej niż siedmioma lewami nie można wygrać żadnego kontraktu. Inne zamiast liczby lew podają najwyższą wysokość, na jakiej kontrakt jest do wygrania, więc dziesięć lew w pikach widać tam jako 4♠.
Jak komputer rozwiązuje rozdanie
Rozegranie każdej możliwej kolejności pięćdziesięciu dwóch kart trwałoby o wiele za długo nawet na szybkim komputerze. Solvery dochodzą do tej samej dokładnej odpowiedzi, pomijając linie, które nie mogą jej zmienić, głównie na cztery sposoby.
- Gdy program znajdzie linię, która bierze, powiedzmy, dziesięć lew, przestaje badać każdą gałąź, o której już wiadomo, że da mniej. To przeszukiwanie alfa-beta, którego używają też programy szachowe.
- Zanim solver zacznie dokładnie badać pozycję, liczy lewy z góry, które jedna ze stron może od razu ściągnąć. Często to wystarcza, żeby rozstrzygnąć pozycję bez dalszego szukania.
- Różne kolejności zagrań często prowadzą do tej samej pozycji, więc solver zapamiętuje pozycje, które już rozwiązał, i potem po prostu je odczytuje. Metoda partition search, którą Matthew Ginsberg opracował pod koniec lat dziewięćdziesiątych dla swojego programu GIB, poszła krok dalej: zapamiętuje całe grupy pozycji, które różnią się tylko blotkami bez żadnego znaczenia.
- Solver najpierw sprawdza kartę, która jest prawdopodobnie najlepsza, na przykład fortę albo kartę zagraną na impas. Dobry pierwszy wybór pozwala wcześnie odciąć zbędne gałęzie i oszczędza większość pracy.
Ponieważ nic nie zależy tu od przypadku, każda liczba w tabeli jest dokładna. Program wykazał, że rozgrywający może wziąć tyle lew przeciwko każdej obronie i że obrona może go do tej liczby ograniczyć.
Darmowym solverem, na którym opiera się dziś większość programów brydżowych, jest DDS. Bo Haglund udostępnił go w 2006 roku, a Søren Hein przebudował go w 2014 roku. Ma otwarty kod źródłowy i na współczesnym komputerze wypełnia całą tabelę w ułamku sekundy. Rozkłady z turniejów ACBL od dawna podają kontrakty do wygrania według innego programu, Deep Finesse, napisanego przez Billa Baileya. Solver w widne karty BridgeTricks prowadzi obliczenia w twojej przeglądarce.
Minimaks: najlepszy wynik dla obu stron
Minimaks to zapis, jaki daje rozdanie, gdy obie strony licytują tak dobrze, jak grają, czyli według tabeli w widne karty. Strona, która może wygrać wyższy kontrakt, licytuje go. Druga strona sprawdza wtedy, czy obrona licytacyjna z kontrą kosztowałaby mniej niż wygrany kontrakt przeciwników. Jeśli tak, minimaksem jest ta obrona.
W rozdaniu powyżej linia NS może wygrać 4♠ z nadróbką. Linia WE nie ma rozsądnej obrony: w najlepszym dla siebie mianie, w karach, bierze sześć lew, więc 5♦ z kontrą wpadłoby przed partią bez pięciu za 1100, o wiele więcej, niż wynosi zapis za dograną przeciwników. Minimaks to 4♠ grane przez linię NS, czyli +450, gdy NS są przed partią, i +650, gdy są po partii.
Minimaks jest miarą do dyskusji, a niektórych kontraktów minimaksowych nikt nie zalicytowałby przy stole. Najbardziej przydaje się w rozdaniach, w których licytują obie strony, bo pokazuje, która strona powinna kupić kontrakt i czy obrona się opłacała.
Gdzie spotkasz wyniki w widne karty
- Kluby i turnieje drukują pod każdym rozdaniem kontrakty do wygrania, więc po turnieju możesz sprawdzić, czy końcówka, której twoja strona nie zalicytowała, naprawdę była do wygrania.
- Serwisy brydżowe pozwalają odtworzyć zakończone rozdanie z wynikiem w widne karty przy każdej karcie, dzięki czemu widać dokładnie, w której lewie kontrakt został przegrany.
- Żeby się dowiedzieć, jak często kontrakt jest do wygrania, wystarczy wygenerować tysiące rozdań zgodnych z licytacją i rozwiązać każde z nich. Strona o prawie lew łącznych sprawdza to prawo na dziesięciu tysiącach rozdań rozwiązanych w ten sposób, a Trener wistów BridgeTricks ocenia każdy wist, rozwiązując go na tysiącach rozdań.
- David Bird i Taf Anthias przygotowali książkę Winning Notrump Leads (2011), rozwiązując w widne karty tysiące rozdań dla każdego problemu wistowego i porównując, jak często każdy wist obkładał kontrakt.
Jak korzystać z tabeli po turnieju
Tabela pomaga najbardziej, gdy czytasz ją jako obraz tego, na co pozwalały karty, a potem pytasz, co gracz mógł wiedzieć. Kontrakt, w którym wpadasz, mógł być do wygrania tylko przy odgadnięciu, gdzie jest dama, a kontrakt wygrany wbrew szansom mógł ci podarować pierwszy wist.
- 1.Znajdź swój kontrakt i porównaj liczbę wziętych lew z tabelą.
- 2.Jeśli lew było mniej, odtwórz rozdanie i poszukaj lewy, w której ich liczba spadła.
- 3.Zastanów się, czy wygrywająca linia wymagała informacji, których przy stole nie było, na przykład położenia brakującej damy.
- 4.Spójrz na kontrakty, których twoja strona nie zalicytowała. Końcówka albo gra szlemowa w tabeli to dobry powód do rozmowy o licytacji.
- 5.Jeśli lew było więcej, niż pokazuje tabela, obrona coś ci podarowała, często pierwszym wistem.
Prawdziwa gra i analiza w widne karty różnią się najbardziej przy pierwszym wiście i w grach szlemowych. Liczby podaje strona o ograniczeniach analizy w widne karty.
Częste pytania
Krótkie odpowiedzi na najczęstsze pytania czytelników.
- Co w brydżu znaczy „w widne karty”?
- To gra z odkrytymi wszystkimi czterema rękami, więc każdy gracz wie, gdzie leży każda karta. Wynik w widne karty to liczba lew, które bierze rozgrywający, gdy obie strony grają bezbłędnie z tą wiedzą.
- Czym się różni gra w zakryte karty od gry w widne karty?
- Gra w zakryte karty to prawdziwy brydż: widzisz swoją rękę i dziadka, a resztę musisz wywnioskować. Gra w widne karty zakłada, że wszyscy widzą wszystkie karty, więc nikt nie zgaduje i nikogo nie da się zmylić.
- Czy analiza w widne karty zawsze ma rację?
- Dla tego rozkładu kart jest dokładna, bo program dowodzi każdej liczby w tabeli. Nie powie ci natomiast, czy gracz, który nie widział kart, znalazłby tę samą linię.
- Dlaczego N i S mają w tabeli różne liczby?
- Pierwszy wist wychodzi od gracza z lewej strony rozgrywającego, więc gdy rozgrywa drugi z partnerów, wistuje inny gracz. Jeśli jeden wist kosztuje obronę lewę, a drugi nie, oba wiersze się różnią.
- Co to jest minimaks w brydżu?
- Minimaks to zapis, do którego doszłyby obie strony przy bezbłędnej licytacji i bezbłędnej rozgrywce: wyższy kontrakt do wygrania albo obrona z kontrą przeciwko niemu, jeśli kosztuje mniej.
- Ile czasu komputer potrzebuje na rozwiązanie rozdania?
- Pełna tabela dwudziestu wyników zajmuje na współczesnym komputerze ułamek sekundy, jeśli używa się solvera takiego jak DDS. Dzięki tej szybkości symulacje tysięcy rozdań są wykonalne.
Ćwicz: analiza w widne karty
Sprawdź, ile zapamiętałeś z tekstu - odpowiedz na 8 krótkich pytań podsumowujących ten artykuł. Jeśli masz ochotę na dłuższy trening, podejmij nasze Wyzwanie 100 pytań.
