Logo BridgeTricks
Rozgrywka

Analiza w widne karty

Zaktualizowano 20 listopada 2026

W większości rozkładów z klubu albo z turnieju pod każdym rozdaniem jest mała tabelka liczb, na którą wielu graczy w ogóle nie patrzy. Ta tabelka to analiza w widne karty: policzona przez komputer liczba lew, na jaką pozwalają karty, gdy wszystkie ręce leżą odkryte. Kiedy wiesz, co ta analiza mierzy, a czego nie bierze pod uwagę, bardzo ci pomoże przy przeglądaniu rozdań po turnieju.

Co znaczy „w widne karty”

W brydżu dziadek to ręka wykładana na stół po pierwszym wiście. Od tej chwili rozgrywający widzi dwie ręce, swoją i dziadka, a każdy obrońca też widzi dwie, swoją i dziadka. Gracze nazywają to grą w zakryte karty (ang. single dummy). Gra w widne karty (ang. double dummy) to ta sama gra, ale z odkrytymi wszystkimi czterema rękami, więc nikt nigdy nie musi zgadywać, gdzie leży karta.

Sam termin jest starszy niż brydż. W epoce wiktoriańskiej double dummy było odmianą wista, starszej od brydża gry karcianej, w której grało dwóch graczy, a każdy miał za partnera odkrytą rękę. Od tej gry nazwę wziął pewien rodzaj zadań. Zadanie w widne karty pokazuje wszystkie cztery ręce i każe znaleźć linię rozgrywki, która przeciwko każdej obronie weźmie podaną liczbę lew. Najsłynniejsze takie zadanie z czasów wista, autorstwa matematyka z Cambridge W. H. Whitfelda, ukazało się w londyńskim magazynie The Field w 1885 roku. Siedem lat później magazyn Whist pisał, że bez pomocy nie rozwiąże go ani jeden gracz na pięćdziesięciu.

Analiza w widne karty stosuje ten sam pomysł do prawdziwego rozdania. Program sprawdza możliwe linie rozgrywki obu stron, zakłada, że każda strona zawsze znajduje najlepszą kartę, i podaje, ile lew weźmie rozgrywający. Wynik zależy wyłącznie od kart. Licytacja i gracze przy stole nie mają na niego żadnego wpływu.

Jak czytać tabelę lew w widne karty

Rozwiązane rozdanie pokazuje się zwykle jako tabelę dwudziestu liczb, po jednej dla każdego z czterech możliwych rozgrywających w każdym z pięciu mian (bez atu i cztery kolory). Każda liczba mówi, ile lew wziąłby ten gracz jako rozgrywający w danym mianie przeciwko bezbłędnej obronie, gdy wistuje gracz siedzący po lewej stronie rozgrywającego.

N
♠K W 7 6 3
♥A 5
♦D 8 4
♣K 9 2
W
♠5
♥D 10 6
♦W 10 7 5 2
♣W 10 8 6
E
♠D 8
♥W 9 7 4 2
♦K 9 3
♣D 7 4
S
♠A 10 9 4 2
♥K 8 3
♦A 6
♣A 5 3
Linia NS ma w obu rękach dziesięć pików i 28 PC.
Liczba lew do wzięcia dla każdego rozgrywającego w rozdaniu powyżej, w widne karty
RozgrywającyBA♠♥♦♣
N1011879
E32564
S1011779
W32564

Spójrz na wiersz N. W pikach N bierze jedenaście lew, więc wygrywa 4♠ z nadróbką, a w 6♠ wpada bez jednej. W bez atu N bierze dziesięć lew, o jedną więcej, niż potrzeba na 3BA. E i W w żadnym mianie nie dochodzą do siedmiu lew, więc nie wygrają nawet kontraktu na wysokości jednego.

Wiersze N i S zwykle pokazują te same liczby, bo para ma w obu rękach te same karty. Mogą się różnić, gdy pierwszy wist ma znaczenie, bo razem z rozgrywającym zmienia się wistujący. Tu N bierze w kierach osiem lew, a S tylko siedem. Gdy rozgrywa N, wistuje E, a gdy rozgrywa S, wistuje W, i te dwa wisty nie są dla obrony warte tyle samo.

W wielu rozkładach kratka zostaje pusta, gdy liczba jest mniejsza niż siedem, bo z mniej niż siedmioma lewami nie można wygrać żadnego kontraktu. Inne zamiast liczby lew podają najwyższą wysokość, na jakiej kontrakt jest do wygrania, więc dziesięć lew w pikach widać tam jako 4♠.

Jak komputer rozwiązuje rozdanie

Rozegranie każdej możliwej kolejności pięćdziesięciu dwóch kart trwałoby o wiele za długo nawet na szybkim komputerze. Solvery dochodzą do tej samej dokładnej odpowiedzi, pomijając linie, które nie mogą jej zmienić, głównie na cztery sposoby.

  • Gdy program znajdzie linię, która bierze, powiedzmy, dziesięć lew, przestaje badać każdą gałąź, o której już wiadomo, że da mniej. To przeszukiwanie alfa-beta, którego używają też programy szachowe.
  • Zanim solver zacznie dokładnie badać pozycję, liczy lewy z góry, które jedna ze stron może od razu ściągnąć. Często to wystarcza, żeby rozstrzygnąć pozycję bez dalszego szukania.
  • Różne kolejności zagrań często prowadzą do tej samej pozycji, więc solver zapamiętuje pozycje, które już rozwiązał, i potem po prostu je odczytuje. Metoda partition search, którą Matthew Ginsberg opracował pod koniec lat dziewięćdziesiątych dla swojego programu GIB, poszła krok dalej: zapamiętuje całe grupy pozycji, które różnią się tylko blotkami bez żadnego znaczenia.
  • Solver najpierw sprawdza kartę, która jest prawdopodobnie najlepsza, na przykład fortę albo kartę zagraną na impas. Dobry pierwszy wybór pozwala wcześnie odciąć zbędne gałęzie i oszczędza większość pracy.

Ponieważ nic nie zależy tu od przypadku, każda liczba w tabeli jest dokładna. Program wykazał, że rozgrywający może wziąć tyle lew przeciwko każdej obronie i że obrona może go do tej liczby ograniczyć.

Darmowym solverem, na którym opiera się dziś większość programów brydżowych, jest DDS. Bo Haglund udostępnił go w 2006 roku, a Søren Hein przebudował go w 2014 roku. Ma otwarty kod źródłowy i na współczesnym komputerze wypełnia całą tabelę w ułamku sekundy. Rozkłady z turniejów ACBL od dawna podają kontrakty do wygrania według innego programu, Deep Finesse, napisanego przez Billa Baileya. Solver w widne karty BridgeTricks prowadzi obliczenia w twojej przeglądarce.

Minimaks: najlepszy wynik dla obu stron

Minimaks to zapis, jaki daje rozdanie, gdy obie strony licytują tak dobrze, jak grają, czyli według tabeli w widne karty. Strona, która może wygrać wyższy kontrakt, licytuje go. Druga strona sprawdza wtedy, czy obrona licytacyjna z kontrą kosztowałaby mniej niż wygrany kontrakt przeciwników. Jeśli tak, minimaksem jest ta obrona.

W rozdaniu powyżej linia NS może wygrać 4♠ z nadróbką. Linia WE nie ma rozsądnej obrony: w najlepszym dla siebie mianie, w karach, bierze sześć lew, więc 5♦ z kontrą wpadłoby przed partią bez pięciu za 1100, o wiele więcej, niż wynosi zapis za dograną przeciwników. Minimaks to 4♠ grane przez linię NS, czyli +450, gdy NS są przed partią, i +650, gdy są po partii.

Minimaks jest miarą do dyskusji, a niektórych kontraktów minimaksowych nikt nie zalicytowałby przy stole. Najbardziej przydaje się w rozdaniach, w których licytują obie strony, bo pokazuje, która strona powinna kupić kontrakt i czy obrona się opłacała.

Gdzie spotkasz wyniki w widne karty

  • Kluby i turnieje drukują pod każdym rozdaniem kontrakty do wygrania, więc po turnieju możesz sprawdzić, czy końcówka, której twoja strona nie zalicytowała, naprawdę była do wygrania.
  • Serwisy brydżowe pozwalają odtworzyć zakończone rozdanie z wynikiem w widne karty przy każdej karcie, dzięki czemu widać dokładnie, w której lewie kontrakt został przegrany.
  • Żeby się dowiedzieć, jak często kontrakt jest do wygrania, wystarczy wygenerować tysiące rozdań zgodnych z licytacją i rozwiązać każde z nich. Strona o prawie lew łącznych sprawdza to prawo na dziesięciu tysiącach rozdań rozwiązanych w ten sposób, a Trener wistów BridgeTricks ocenia każdy wist, rozwiązując go na tysiącach rozdań.
  • David Bird i Taf Anthias przygotowali książkę Winning Notrump Leads (2011), rozwiązując w widne karty tysiące rozdań dla każdego problemu wistowego i porównując, jak często każdy wist obkładał kontrakt.

Jak korzystać z tabeli po turnieju

Tabela pomaga najbardziej, gdy czytasz ją jako obraz tego, na co pozwalały karty, a potem pytasz, co gracz mógł wiedzieć. Kontrakt, w którym wpadasz, mógł być do wygrania tylko przy odgadnięciu, gdzie jest dama, a kontrakt wygrany wbrew szansom mógł ci podarować pierwszy wist.

  1. 1.Znajdź swój kontrakt i porównaj liczbę wziętych lew z tabelą.
  2. 2.Jeśli lew było mniej, odtwórz rozdanie i poszukaj lewy, w której ich liczba spadła.
  3. 3.Zastanów się, czy wygrywająca linia wymagała informacji, których przy stole nie było, na przykład położenia brakującej damy.
  4. 4.Spójrz na kontrakty, których twoja strona nie zalicytowała. Końcówka albo gra szlemowa w tabeli to dobry powód do rozmowy o licytacji.
  5. 5.Jeśli lew było więcej, niż pokazuje tabela, obrona coś ci podarowała, często pierwszym wistem.

Prawdziwa gra i analiza w widne karty różnią się najbardziej przy pierwszym wiście i w grach szlemowych. Liczby podaje strona o ograniczeniach analizy w widne karty.

FAQ

Częste pytania

Krótkie odpowiedzi na najczęstsze pytania czytelników.

Co w brydżu znaczy „w widne karty”?
To gra z odkrytymi wszystkimi czterema rękami, więc każdy gracz wie, gdzie leży każda karta. Wynik w widne karty to liczba lew, które bierze rozgrywający, gdy obie strony grają bezbłędnie z tą wiedzą.
Czym się różni gra w zakryte karty od gry w widne karty?
Gra w zakryte karty to prawdziwy brydż: widzisz swoją rękę i dziadka, a resztę musisz wywnioskować. Gra w widne karty zakłada, że wszyscy widzą wszystkie karty, więc nikt nie zgaduje i nikogo nie da się zmylić.
Czy analiza w widne karty zawsze ma rację?
Dla tego rozkładu kart jest dokładna, bo program dowodzi każdej liczby w tabeli. Nie powie ci natomiast, czy gracz, który nie widział kart, znalazłby tę samą linię.
Dlaczego N i S mają w tabeli różne liczby?
Pierwszy wist wychodzi od gracza z lewej strony rozgrywającego, więc gdy rozgrywa drugi z partnerów, wistuje inny gracz. Jeśli jeden wist kosztuje obronę lewę, a drugi nie, oba wiersze się różnią.
Co to jest minimaks w brydżu?
Minimaks to zapis, do którego doszłyby obie strony przy bezbłędnej licytacji i bezbłędnej rozgrywce: wyższy kontrakt do wygrania albo obrona z kontrą przeciwko niemu, jeśli kosztuje mniej.
Ile czasu komputer potrzebuje na rozwiązanie rozdania?
Pełna tabela dwudziestu wyników zajmuje na współczesnym komputerze ułamek sekundy, jeśli używa się solvera takiego jak DDS. Dzięki tej szybkości symulacje tysięcy rozdań są wykonalne.

Ćwicz: analiza w widne karty

Sprawdź, ile zapamiętałeś z tekstu - odpowiedz na 8 krótkich pytań podsumowujących ten artykuł. Jeśli masz ochotę na dłuższy trening, podejmij nasze Wyzwanie 100 pytań.

Czytaj dalej