Ograniczenia analizy w widne karty
Tabela w widne karty wygląda na ostatnie słowo o rozdaniu i dla tego rozkładu kart rzeczywiście jest dokładna. Tyle że żaden gracz przy stole tych kart nie widział. Kiedy wiesz, gdzie spojrzenie solvera na grę różni się od spojrzenia gracza, łatwiej ci ocenić, kiedy wynik w widne karty odpowiada na twoje pytanie, a kiedy tylko się tak wydaje.
Co wie solver, a czego nie wie gracz
Przy stole rozgrywający widzi dwadzieścia sześć kart, swoje i dziadka, a każdy obrońca widzi swoją rękę i dziadka. Wszystko inne trzeba wywnioskować z licytacji, z kart zagranych do tej pory i z rachunku szans. Analiza w widne karty to wszystko pomija. Gra bezbłędnie w odmianę brydża, w której każda karta jest odkryta, a w taką grę nikt przy stole nie gra.
Najczęściej obie gry dają ten sam wynik. Rozchodzą się przy zgadywaniu, przy pierwszym wiście, przy zagraniach zwodniczych, przy zagraniach, które zbierają informacje, i w licytacji.
Rozgrywający nigdy nie zgaduje źle
Weźmy AW53 naprzeciw K1092 bez damy. Prawdziwy rozgrywający musi zdecydować, w którą stronę zaimpasować damę, a sam kolor nie daje żadnej wskazówki. Solver za każdym razem gra na damę u tego, kto ją ma. Tak samo jest przy każdym zgadywaniu w obie strony, przy każdym wyborze między impasem a grą z góry i przy każdej decyzji, który kolor zagrać najpierw.
Jak ujął to Richard Pavlicek, w grze w widne karty nikt nie zgaduje źle. Pomysły, które pomagają prawdziwemu graczowi dobrze wybrać, takie jak gra zgodnie z szansami podziałów czy zasada ograniczonego wyboru, nic nie dają programowi, który i tak widzi karty.
Pierwszy wist jest zawsze trafiony
Wistujący widzi trzynaście kart, a dziadek leży jeszcze zakryty. To najbardziej ślepa decyzja w całej rozgrywce i właśnie ją analiza w widne karty traktuje najłaskawiej, bo w każdym rozdaniu solver jako wistujący wybiera kartę najlepszą dla dokładnie tego rozdania.
Sprawdziliśmy, ile to jest warte, na puli problemów wistowych, z której korzysta Trener wistów BridgeTricks: 1998 rąk, każda rozdana tysiąc razy, z trzema pozostałymi rękami dobranymi do licytacji, a każdy możliwy wist przeliczony w widne karty w każdym rozdaniu. Dla każdej ręki porównaliśmy dwóch obrońców. Pierwszy w każdym rozdaniu wistuje kartą najlepszą dla tego rozdania, tak jak zakłada analiza w widne karty. Drugi musi zawczasu wybrać jeden stały wist i wybiera ten, który miał najlepszy wynik w całym tysiącu rozdań. Na więcej nie stać żadnego prawdziwego gracza.
| Kontrakt | Ręce | Idealny wist | Najlepszy stały wist | Lewy dodane przez idealny wist |
|---|---|---|---|---|
| 3BA (osiem licytacji) | 1598 | 17.8% | 13.2% | 0.33 |
| 4♥ | 200 | 6.5% | 5.1% | 0.23 |
| 6BA | 200 | 6.8% | 6.0% | 0.03 |
| Wszystkie ręce | 1998 | 15.6% | 11.6% | 0.29 |
Przeciwko 3BA mniej więcej co czwarty kontrakt obłożony przez solvera wpada tylko dlatego, że wistujący znalazł kartę, o której nie mógł wiedzieć, że to ją trzeba wybrać. Przeciwko 6BA różnica prawie znika, bo w większości tych rąk jeden wist był najlepszy niemal w każdym rozdaniu.
Prawdziwa gra pokazuje to samo z drugiej strony. Pavlicek porównał 79942 kontrakty z meczów najwyższego poziomu transmitowanych na vugraphie w latach 1996-2014 z wynikiem w widne karty w tych samych rozdaniach. Prawdziwi rozgrywający wygrali 64.4% kontraktów, podczas gdy analiza w widne karty przewidywała 62.0%, a różnica była największa w bez atu (68.9% wobec 64.0%). Gdy zaczął liczyć w widne karty dopiero po wiście, który naprawdę padł, obraz się odwrócił. Od drugiej lewy solver wygrał 67.8% tych kontraktów, więcej niż eksperci. Rozgrywający zyskują na niedoskonałych wistach i część tego zysku oddają w rozgrywce.
Nikogo nie da się zmylić
W grze w widne karty zagrania zwodnicze nie są nic warte. Zwodnicza karta nie zmyli solvera, przepuszczenie bez zawahania niczego mu nie zdradzi, a rozgrywający nie przekona obrońcy, że kolor jest pełny, gdy nie jest.
Prawdziwi rozgrywający często wybierają linię dlatego, że stawia obrońców przed problemem, który rozwiązaliby tylko, widząc karty. Matthew Ginsberg zwracał na to uwagę, pisząc o swoim programie GIB. Ocenianie rozgrywki według tego, czy kontrakt pozostał do wygrania w widne karty, nie docenia rozgrywającego, który daje obronie szansę na pomyłkę.
Zagrania, które zbierają informacje
Niektóre z najlepszych zagrań w brydżu istnieją tylko dlatego, że karty są zakryte. W rozgrywce wywiadowczej rozgrywający ściąga boczny kolor, żeby przed zgadywaniem poznać układ rąk. W bezpiecznej rozgrywce rozgrywający rezygnuje z możliwej nadróbki, żeby zabezpieczyć się przed złym podziałem. Analiza w widne karty nie przypisuje żadnej z nich wartości. Solver już zna układ i nigdy nie potrzebuje zabezpieczenia przed podziałem, który widzi.
Wada rośnie, gdy program próbuje grać w brydża tak jak gracz przy stole: generuje wiele rozdań zgodnych z tym, co wie, i każde rozwiązuje w widne karty. Tej metody używał GIB. Ian Frank i David Basin nazwali ten problem w 1998 roku. W każdym rozdaniu solver wybiera linię dopasowaną do tego rozdania, więc średnia przypisuje rozgrywającemu plan, który zmienia się zależnie od kart, których rozgrywający nie widzi. Badacze nazywają to fuzją strategii (ang. strategy fusion). Ginsberg wykazał, że taki program nigdy nie decyduje się zbierać informacji, bo zakłada, że przy następnej decyzji i tak będzie je miał.
Licytacja zostaje pominięta
Rozwiązane rozdanie pomija licytację. Gracze wyciągają wnioski z każdej odzywki i z każdej odzywki, której zabrakło, a dobry rozgrywający lokalizuje na ich podstawie brakujące honory. Solverowi nic z tego nie jest potrzebne i nie potrafi on ocenić, czy któraś odzywka nie zdradziła przeciwnikom zbyt wiele.
W symulacji licytacja wraca w innej postaci, przez reguły, według których rozdaje się niewidoczne ręce, a odpowiedź zależy od tych reguł. Przekonaliśmy się o tym, gdy Pavlicek i BridgeTricks zbadali ten sam problem wistowy, wist singlem karo albo blotką pik po 1BA - 3BA, i doszli do różnych werdyktów. Obie przewagi wynosiły około jednej dziesiątej impa na rozdanie albo mniej. Oba solvery zgadzały się w każdym rozdaniu, które sprawdziliśmy. Różnica wynikała z rąk, jakie każda symulacja pozwalała mieć graczowi licytującemu 3BA. W symulacji Pavlicka gracz ten podnosił do końcówki także z niektórymi rękami z ośmioma lub dziewięcioma punktami i długim kolorem, a takich rąk nasza symulacja nigdy nie rozdawała. W rozdaniach, które dopuszczały oba modele, jego liczby lew dawały ten sam werdykt co nasze.
Dlaczego wyniki w widne karty sprawdzają się w statystyce
W pojedynczym rozdaniu wynik solvera może być daleki od tego, co uzyskałby dobry gracz. W tysiącach rozdań duża część błędu się znosi, bo z widzenia kart korzystają obie strony. W danych Pavlicka z vugraphu średnie były bliskie, 9.28 lewy na kontrakt w prawdziwej grze wobec 9.21 w widne karty, i doszedł on do wniosku, że analizy oparte na grze w widne karty powinny być na ogół trafne. Dlatego symulacje, badania wistów i sprawdziany zasad takich jak prawo lew łącznych opierają się na wynikach w widne karty.
Błąd nie jest wszędzie taki sam. W tych samych danych prawdziwi rozgrywający najbardziej przewyższali wynik w widne karty na niskich wysokościach i w bez atu, gdzie niedoskonałe wisty są warte najwięcej. W grach szlemowych było odwrotnie: w prawdziwej grze szlemy wygrywano w 64.3% przypadków, a w widne karty w 70.3%. Kiedy więc symulacja daje szlemowi 70% szans, spodziewaj się, że przy stole będzie wygrywany rzadziej.
Jak rozsądnie korzystać z wyników w widne karty
- Czytaj tabelę jednego rozdania jako obraz tego, na co pozwalały karty. Gracz, który nie widział kart, mógł nigdy nie znaleźć tej linii.
- Gdy twój wynik jest inny, zapytaj, czy wygrywającą linię dało się znaleźć. Czy wymagała zgadywania w obie strony, szczęśliwego wistu albo odczytania zagrania zwodniczego?
- Średnim z wielu rozdań ufaj bardziej niż pojedynczemu wynikowi.
- Uwzględniaj znane odchylenia: prawdziwi rozgrywający radzą sobie lepiej niż analiza w widne karty w bez atu i w kontraktach częściowych, a gorzej w szlemikach i szlemach.
- Zanim zaufasz werdyktowi symulacji, sprawdź, według jakich reguł rozdawała niewidoczne ręce.
Częste pytania
Krótkie odpowiedzi na najczęstsze pytania czytelników.
- Czy analiza w widne karty jest dokładna?
- Każda liczba jest dokładna dla tego rozkładu kart. Jako wskazówka, co dzieje się przy stole, jest mniej dokładna, bo zakłada, że każde zgadywanie jest trafne, a każdy wist idealny. W wielu rozdaniach błędy w dużej mierze się znoszą, dlatego dobrze sprawdza się w statystyce.
- Czy analiza w widne karty sprzyja rozgrywającemu, czy obrońcom?
- To zależy od etapu rozgrywki. Idealny wist pomaga obronie, więc prawdziwi rozgrywający wygrywają więcej kontraktów, niż przewiduje analiza w widne karty. Od drugiej lewy gra w widne karty wygrywa więcej kontraktów niż prawdziwi rozgrywający. W badaniu Pavlicka na danych z vugraphu pierwszy efekt był ogólnie większy.
- Ile jest wart pierwszy wist?
- W naszej puli 1998 problemów wistowych obrońca widzący wszystkie karty obkładał 3BA w 17.8% przypadków, a najlepszy stały wist, jaki mógłby wybrać prawdziwy gracz, w 13.2%. Idealny wist dodawał przeciwko 3BA mniej więcej jedną trzecią lewy.
- Co to jest analiza w zakryte karty?
- To analiza rozgrywki w takiej postaci, w jakiej gracze naprawdę ją widzą: każdy widzi tylko swoją rękę i dziadka. Dokładne rozwiązanie całego rozdania w zakryte karty jest o wiele trudniejsze niż w widne karty, więc programy zwykle je przybliżają, generując wiele rozdań zgodnych z tym, co wiadomo.
- Dlaczego symulacje korzystają z wyników w widne karty, skoro nie są one realistyczne?
- Wynik w widne karty jest dokładny i zajmuje ułamek sekundy, więc tysiące rozdań można rozwiązać szybko. Jego błędy sprzyjają obu stronom i w wielu rozdaniach w większości się znoszą, a znane odchylenia, takie jak pierwszy wist czy gry szlemowe, można uwzględnić.
Ćwicz: ograniczenia analizy w widne karty
Sprawdź, ile zapamiętałeś z tekstu - odpowiedz na 8 krótkich pytań podsumowujących ten artykuł. Jeśli masz ochotę na dłuższy trening, podejmij nasze Wyzwanie 100 pytań.
