Czterech graczy, dwie strony
W brydża grają cztery osoby, które tworzą dwie strony po dwóch graczy. Każde rozdanie ma dwie części: licytację, w której gracze licytują o prawo wyboru tego, co ich strona spróbuje ugrać, a potem rozgrywkę. Najpierw trzeba się nauczyć, kto gdzie siedzi i kto z kim gra.
Kto gra z kim?
Czterej gracze tworzą dwie pary, a partnerzy siedzą naprzeciw siebie przy kwadratowym stole. Ty i twój partner w każdym rozdaniu razem wygrywacie albo przegrywacie. Lewa wzięta przez partnera liczy się dokładnie tak samo jak lewa wzięta przez ciebie, więc nigdy nie rywalizujesz z osobą po drugiej stronie stołu.
W książkach i programach brydżowych miejsca nazywa się według stron świata i oznacza literami od angielskich nazw: N (północ), E (wschód), S (południe) i W (zachód). N i S są partnerami, tak samo E i W. Gdy ktoś mówi o „linii NS” albo „linii WE”, ma na myśli jedną z dwóch stron. Miejsca nie dają żadnych szczególnych uprawnień. To tylko sposób, żeby powiedzieć, kto co zrobił, a w większości lekcji siedzisz na miejscu S.
Każdy przeciwnik ma też nazwę określoną względem ciebie. Gracz po twojej lewej stronie to twój lewy przeciwnik, a gracz po prawej to twój prawy przeciwnik. Te dwa określenia będą się w kursie pojawiać ciągle, bo to, kto siedzi po czyjej lewej stronie, decyduje, kto gra pierwszy.
| Twoje miejsce | Partner | Lewy przeciwnik | Prawy przeciwnik |
|---|---|---|---|
| N | S | E | W |
| E | W | S | N |
| S | N | W | E |
| W | E | N | S |
Inaczej niż w wielu rodzinnych grach w karty nie wolno ci mówić partnerowi, co masz, pokazywać kart ani podpowiadać spojrzeniem czy tonem głosu. Partnerzy dowiadują się czegoś o sobie tylko z odzywek, które zgłaszają, i z kart, które zagrywają, a jedno i drugie podlega stałym zasadom, które poznasz krok po kroku.
Talia i rozdawanie
W brydżu gra się zwykłą talią 52 kart bez jokerów. Są cztery kolory: piki (♠), kiery (♥), kara (♦) i trefle (♣), a każdy kolor ma 13 kart. W kolorze najstarszy jest as, potem król, dama, walet i dziesiątka, i tak aż do dwójki na samym dole. Pięć najstarszych kart, od asa do dziesiątki, to honory.
Kolory mają też własną, stałą kolejność: na górze piki, potem kiery, kara i trefle. Ta kolejność nie ma nic wspólnego z tym, która karta bierze lewę w rozgrywce. Liczy się tylko w licytacji, którą poznasz w dalszej części kursu.
Jeden z graczy jest rozdającym. Karty się tasuje i przekłada, a potem rozdający rozdaje je po jednej, koszulkami do góry, zaczynając od gracza po swojej lewej stronie i idąc wokół stołu, aż skończy się talia. Każdy dostaje 13 kart. W następnym rozdaniu to zadanie przechodzi o jedno miejsce w lewo, więc w ciągu czterech rozdań każdy gracz rozdaje raz. W klubie brydżowym karty często są już rozdane w plastikowych pudełkach, na których zaznaczono rozdającego. Licytacja i rozgrywka wyglądają tak samo. O tej formie gry przeczytasz na stronie o brydżu sportowym.
Weź do ręki swoje 13 kart i uporządkuj je według kolorów, każdy kolor razem, z najstarszymi kartami po lewej stronie. Większość graczy układa kolory na przemian, czarny i czerwony, bo czarny pik obok czarnego trefla łatwo pomylić na pierwszy rzut oka. Potem policz karty. Jeśli masz 12 albo 14, powiedz o tym przed licytacją, a rozdanie da się poprawić.
Wszystko idzie zgodnie z ruchem wskazówek zegara
Rozdawanie idzie wokół stołu w lewo, tak samo jak wszystko, co następuje potem. Licytację zaczyna rozdający i idzie ona w lewo. W rozgrywce każdy gracz po kolei dokłada kartę, znowu w lewo. Z góry wygląda to jak ruch wskazówek zegara, a kierunek ten nie zmienia się przez całą grę.
Ta stała kolejność sprawia, że miejsca są ważne. Jeśli wiesz, kto rozdawał, wiesz, kto licytuje pierwszy. Po licytacji miejsca decydują też, kto zagrywa pierwszą kartę, a wkrótce zobaczysz, że dokładanie karty na samym końcu często daje przewagę.
Dwie części rozdania
Każde rozdanie w brydżu ma ten sam przebieg. Najpierw jest licytacja, w której gracze po kolei zgłaszają odzywki. Każda odzywka to propozycja wzięcia określonej liczby z 13 rund kart, przy czym jeden wybrany kolor jest silniejszy od pozostałych trzech albo żadnego takiego koloru nie ma. Licytacja kończy się, gdy trzech graczy kolejno spasuje, a ostatnia zgłoszona odzywka staje się kontraktem, który jedna strona musi zrealizować. Jeśli wszyscy czterej gracze spasują bez żadnej odzywki, rozdanie kończy się bez rozgrywki. W grze towarzyskiej karty się zbiera, a następny rozdający rozdaje od nowa. W klubie rozdanie dostaje zapis zerowy dla obu stron, a pudełko idzie dalej.
Potem jest rozgrywka. Karty zagrywa się w 13 rundach zwanych lewami, po jednej karcie od każdego gracza w każdej lewie. Strona, która wygrała licytację, próbuje wziąć co najmniej tyle lew, ile obiecał jej kontrakt, a druga strona próbuje jej w tym przeszkodzić. Gdy rozegra się wszystkie 13 lew, oblicza się zapis, a następny rozdający szykuje się do rozdania.
- 1.Rozdający rozdaje każdemu graczowi 13 kart.
- 2.Każdy porządkuje i liczy swoje karty.
- 3.Licytacja, którą zaczyna rozdający, ustala kontrakt.
- 4.Rozgrywa się trzynaście lew.
- 5.Oblicza się zapis, a rozdawanie przechodzi w lewo.
Kolejne cztery lekcje wypełnią ten zarys. Dowiesz się, jak się bierze lewę, co znaczy, że kolor jest najsilniejszy, dlaczego jedna ręka przy stole zostaje wyłożona odkryta i jak ocenić siłę swoich 13 kart, zanim w ogóle zaczniesz licytować.
Przed pierwszym rozdaniem
Odszukaj partnera naprzeciwko, sprawdź, kto siedzi po twojej lewej stronie i kto rozdawał. Gdy dostaniesz karty, uporządkuj je według kolorów, najstarsze z przodu, i policz do 13. Ten krótki zwyczaj na początku każdego rozdania oszczędza później wiele zamieszania.
Całe rozdanie od tasowania do zapisu znajdziesz na stronie jak grać w brydża, a więcej o miejscach przy stole i ich nazwach na stronie o pozycjach przy stole.
