Jak grać w brydża

Rozdający rozdaje wszystkie 52 karty po jednej, koszulkami do góry i zgodnie z ruchem wskazówek zegara, zaczynając od gracza po swojej lewej stronie, więc każdy dostaje 13 kart. W następnym rozdaniu rola rozdającego przechodzi o jedno miejsce w lewo. Rozdający zgłasza też pierwszą zapowiedź w licytacji.

Weź karty do ręki i uporządkuj je według kolorów. Większość graczy układa kolory na przemian, czarny i czerwony, żeby nie pomylić na pierwszy rzut oka pików z treflami, i kładzie najstarszą kartę każdego koloru z lewej strony. Trzymaj karty blisko siebie i nie pokazuj ich nikomu, także partnerowi.

Następny krok to ocena siły ręki. Prawie każdy gracz zaczyna od punktów honorowych (PC): licz 4 za każdego asa, 3 za każdego króla, 2 za każdą damę i 1 za każdego waleta. Cała talia ma 40 punktów, więc przeciętna ręka ma ich 10. Ręka z 12 lub 13 PC zwykle wystarcza do otwarcia licytacji, a układ ręki, czyli liczba kart w każdym kolorze, zmienia tę ocenę w górę albo w dół. Poprawki opisuje strona o ocenie siły ręki, a strona o punktach honorowych podaje szanse na każdą liczbę punktów.

Licytacja rozstrzyga, która strona spróbuje wziąć najwięcej lew i jaki będzie jej cel. Zaczynając od rozdającego i idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara, każdy gracz po kolei zgłasza jedną zapowiedź. Są cztery rodzaje zapowiedzi.

Odzywka ma dwie części: wysokość od 1 do 7 i miano, czyli jeden z czterech kolorów albo bez atu (BA). Wysokość podaje liczbę lew ponad pierwsze sześć, a te lewy ponad sześć nazywa się lewami deklarowanymi. Odzywka dwa kiery, zapisywana 2♥, to obietnica wzięcia 6 + 2 = 8 z 13 lew z kierami jako atutami. Odzywka 3BA obiecuje dziewięć lew bez żadnego koloru atutowego. Najwyższa możliwa odzywka, 7BA, obiecuje wszystkie trzynaście.

W licytacji miana mają kolejność od najniższego do najwyższego: trefle, kara, kiery, piki, bez atu. Każda nowa odzywka musi być wyższa od poprzedniej: na wyższej wysokości albo na tej samej wysokości w starszym mianie. Po 1♠ możesz zalicytować 1BA, bo bez atu jest starsze od pików, ale żeby pokazać kiery, trzeba by zalicytować 2♥. Trefle i kara to kolory młodsze, kiery i piki to kolory starsze.

Licytacja kończy się, gdy po odzywce, kontrze lub rekontrze padną kolejno trzy pasy. Ostatnia odzywka staje się kontraktem, a strona, która ją zgłosiła, jest stroną rozgrywającą. Z dwóch partnerów tej strony rozgrywającym zostaje ten, który jako pierwszy zalicytował miano kontraktu, a jego partner zostaje dziadkiem. Jeśli na początku spasują wszyscy czterej gracze, rozdanie jest przepasowane i nikt nic nie zapisuje. W grze towarzyskiej karty się zbiera, a następny rozdający rozdaje od nowa.

Odzywki niosą też informację, bo partnerzy nie widzą swoich kart, a licytacja jest jedynym dozwolonym sposobem, żeby je opisać. W standardzie amerykańskim (SAYC), systemie, którego większość graczy w Ameryce Północnej uczy się najpierw, otwarcie jeden w kolor pokazuje około 12 PC lub więcej, otwarcie jeden w kolor starszy obiecuje co najmniej pięć kart w tym kolorze, a otwarcie 1BA pokazuje rękę zrównoważoną z 15-17 PC. Do zrealizowania kontraktu dograny obie ręce potrzebują razem około 25 PC. Ściąga licytacyjna zbiera otwarcia i odpowiedzi na jednej stronie, a poradnik SAYC opisuje cały system.

Gracze szybko dodają konwencje, czyli uzgodnione odzywki o sztucznym znaczeniu, takie jak stayman po otwarciu 1BA. To uzgodnienia partnerów i trzeba je ujawniać przeciwnikom. Początkujący może je zostawić na później.

Rozgrywka zaczyna się od wistu, czyli pierwszego wyjścia gracza siedzącego po lewej stronie rozgrywającego, który kładzie jedną kartę na środku stołu. W klubach wistuje się zwykle kartą zakrytą i odkrywa ją po chwili. Potem dziadek wykłada wszystkie 13 kart odkrytych przed sobą, uporządkowanych według kolorów, z atutami po swojej prawej stronie. Od tej chwili rozgrywający gra kartami obu rąk i wskazuje kartę ze stołu, gdy przychodzi kolej dziadka. Dziadek nie bierze już dalszego udziału w rozgrywce.

Każdy gracz po kolei, zgodnie z ruchem wskazówek zegara, dokłada jedną kartę do lewy. Cztery karty tworzą lewę. Zasady mówiące, którą kartę wolno zagrać, są krótkie.

1. 1.Musisz dołożyć do koloru, czyli zagrać kartę w kolorze wyjścia, jeśli ją masz.
2. 2.Jeśli nie masz karty w kolorze wyjścia, możesz zagrać dowolną kartę. Atut zagrany na inny kolor to przebitka, a karta trzeciego koloru to zrzutka.
3. 3.Lewę bierze najwyższy atut zagrany do tej lewy. Jeśli nikt nie zagrał atutu, lewę bierze najwyższa karta w kolorze wyjścia, a wyższa karta w innym kolorze nic nie znaczy.
4. 4.Kto weźmie lewę, wychodzi dowolną kartą do następnej, i tak aż do rozegrania wszystkich 13 lew.

W kontrakcie bez atu nie ma koloru atutowego, więc lewę zawsze bierze najwyższa karta w kolorze wyjścia. Każda strona trzyma swoje lewy razem, odwrócone koszulkami do góry, i na końcu je liczy. Rozgrywający potrzebuje tylu lew, ile obiecał kontrakt, a obrońcy tylu, żeby mu w tym przeszkodzić.

Obrońcy nie widzą swoich rąk nawzajem, ale widzą dziadka, a karty, które zagrywają, mówią partnerowi, co mają. Wybór wistu to pierwsza decyzja każdej obrony. Zagrania rozgrywającego, które w pierwszych tygodniach pojawiają się najczęściej, to ściąganie atutów, wyrabianie długiego koloru i impas, czyli próba wzięcia lewy kartą, która nie jest najwyższą pozostałą w grze.

Jeśli rozgrywający zrealizuje kontrakt, strona rozgrywająca dostaje punkty za lewy za każdą lewę deklarowaną. Lewa w treflach lub karach jest warta 20, lewa w kierach lub pikach 30, a w kontrakcie bez atu 40 za pierwszą lewę i 30 za każdą następną. Dodatkowe lewy ponad kontrakt, czyli nadróbki, też mają swoją wartość, ale nie liczą się do dograny.

Kontrakt warty 100 lub więcej punktów za lewy to dograna, za którą jest duża premia. Wszystko poniżej to kontrakt częściowy z małą premią. Najniższych kontraktów, które dają 100 punktów, jest pięć.

W brydżu sportowym za zrealizowany kontrakt częściowy dochodzi premia 50, a za zrealizowaną dograną 300, albo 500, gdy strona jest po partii, czyli w założeniach, które podnoszą zarówno premie, jak i kary. Szlemik (dwanaście lew) i szlem (wszystkie trzynaście) dają jeszcze dodatkowe premie. Gdy rozgrywający nie zrealizuje kontraktu, obrońcy dostają punkty za każdą brakującą lewę, czyli lewę wpadkową. Bez kontry każda kosztuje 50 przed partią i 100 po partii, a kontra te liczby zwiększa.

Pełną punktację, łącznie z brydżem robrowym, kontraktami z kontrą i grami szlemowymi, opisuje strona jak się liczy zapis w brydżu, a wszystkie wartości w jednym miejscu zbiera tabela zapisów.

Oto jedno rozdanie prześledzone od początku do końca. Rozdaje S, obie strony są przed partią.

S liczy 15 PC i pięć pików i otwiera 1♠. W ma 9 PC i dobre kiery, ale po 1♠ najtańsza odzywka kierowa to 2♥, która wymaga silniejszej ręki, więc W pasuje. N ma 11 PC i trzy piki, czyli dość, żeby zainwitować do końcówki skokiem do 3♠. Ten skok to podniesienie inwitujące: pokazuje poparcie w kolorze otwierającego i około 10-12 PC. E pasuje. S ma więcej niż minimalne otwarcie i przyjmuje inwit, licytując 4♠, a trzy pasy kończą licytację.

S pierwszy zalicytował piki, więc S jest rozgrywającym, a N dziadkiem. W, siedzący po lewej stronie rozgrywającego, wistuje damą kier (♥D), najwyższą kartą sekwensu kierowego. Ręka N ląduje odkryta na stole, a S liczy lewy. W ręce S jest pięć lew pikowych, do tego as i król kier oraz as i król karo, razem dziewięć. Dziesiąta lewa przyjdzie z krótkości w dziadku. Po dwóch rundach kierów dziadek nie ma już kierów, więc trzeciego kiera z ręki S można przebić jednym z pików dziadka.

Rozgrywający bierze pierwszą lewę asem kier w dziadku (♥A), ściąga ♥K, gra ♥7 i przebija ją w dziadku. Karem do ♦A rozgrywający wraca do ręki S, a ♠A, ♠K i ♠W ściągają atuty obrońców w trzech rundach. Potem rozgrywający ściąga ♦K i oddaje resztę. Obrońcy biorą jedną lewę karową i dwie najwyższe karty treflowe, ♣A i ♣K, a S bierze pozostałe dziesięć lew.

Kontrakt zostaje zrealizowany bez nadróbek. NS zapisują 4 x 30 = 120 punktów za lewy, czyli dograną, plus premię za dograną przed partią 300, razem 420. Po partii premia wynosiłaby 500, a zapis 620. Gdyby rozgrywający od razu ściągnął wszystkie atuty, w dziadku nie zostałby żaden pik do przebitki kierowej i rozgrywający wpadłby bez jednej.

Większość początkujących powinna zacząć grać jak najszybciej i doczytywać po drodze. Rozdaj kilka rąk z trojgiem znajomych, zalicytuj je według punktów na otwarcie podanych powyżej i rozegraj do końca. Potem uzupełnij luki na tych stronach. Strona nauka brydża online układa je w osiem kolejnych etapów, a licytacja w brydżu to ten, od którego większość początkujących chce zacząć.

• Lekcje brydża to darmowy kurs 26 krótkich lekcji, od pierwszej lewy po licytację i obronę, każda z rozdaniem do prześledzenia karta po karcie i ćwiczeniem.
• Pozycje w brydżu wyjaśniają miejsca, role w każdym rozdaniu i założenia.
• Zasady brydża zbierają po kolei wszystkie zasady, także to, co się dzieje, gdy ktoś zagra poza kolejnością albo nie dołoży do koloru.
• Słowniczek brydżowy objaśnia słowa, które usłyszysz przy stole.
• Ściąga licytacyjna to jedna strona licytacji, którą warto mieć pod ręką.
• Brydż sportowy to forma gry w klubach i na turniejach, gdzie przy każdym stole gra się te same rozdania, więc szczęście w kartach w dużej mierze przestaje się liczyć.