Turnieje brydżowe

Turnieje dzieli się według wielkości i rangi, a ranga decyduje o tym, ile punktów i jakiego rodzaju można zdobyć. Najbardziej przejrzystą drabinę ma Ameryka Północna, gdzie prowadzi ją American Contract Bridge League (ACBL).

Sectional przyciąga graczy z jednego miasta albo hrabstwa na dwa, trzy dni turniejów par i teamów. Regional jest większy, przyciąga graczy z kilku stanów lub prowincji i codziennie oferuje turnieje teamów w systemie pucharowym, turnieje teamów na dochodzenie i turnieje par na kilku poziomach punktowych. Regional w Gatlinburgu w stanie Tennessee, zwykle rozgrywany wiosną, od dawna reklamuje się jako największy z nich, z ponad 10000 stołów w ciągu tygodnia w najlepszych latach. Kolorowe punkty mają znaczenie, bo tytuł Life Master i wyższe wymagają, żeby część sumy gracza była zdobyta na turniejach.

Inne kraje mają własne drabiny. W Anglii English Bridge Union prowadzi zawody hrabstw i weekendowe kongresy (congresses), a jej zielone punkty (green points), przyznawane na zawodach krajowych, większych kongresach i mistrzostwach hrabstw, to poziom, który liczy się do wyższych tytułów EBU. Australian Bridge Federation, krajowe związki w całej Europie i większość innych prowadzą podobną mieszankę zawodów klubowych, regionalnych i krajowych według własnych systemów punktów.

NABC to North American Bridge Championships, trzy krajowe turnieje ACBL rozgrywane co roku wiosną, latem i jesienią. Każdy trwa około dziesięciu dni, odbywa się w innym mieście i przyciąga kilka tysięcy graczy.

Na NABC toczą się równocześnie dwa programy. Zawody mistrzowskie NABC+ to tytuły krajowe i dają platynowe punkty. Obok nich rozgrywa się turnieje towarzyszące o randze regionalnej, turnieje teamów na dochodzenie i turnieje par o niższej stawce, z tymi samymi czerwonymi i złotymi punktami co na regionalu.

Każde z trzech mistrzostw ma własny główny turniej teamów. Vanderbilt, na wiosennym NABC, to mistrzostwa teamów w systemie pucharowym, rozgrywane od 1928 roku o trofeum ufundowane przez Harolda Vanderbilta. Spingold, na letnim NABC, to drugi wielki turniej pucharowy, o trofeum ufundowane w 1934 roku przez Nathana Spingolda. Reisinger, na jesiennym NABC, to turniej teamów liczony na punkty za rozdanie, w którym każde rozdanie się wygrywa, przegrywa albo remisuje, więc liczy się każda nadróbka.

Najważniejsze tytuły parowe rozgrywa się na tych samych turniejach. Life Master Pairs, na letnim NABC, jest otwarty tylko dla graczy z tytułem Life Master. Blue Ribbon Pairs, na jesiennym NABC, i Platinum Pairs, na wiosennym NABC, wymagają od graczy kwalifikacji dzięki wcześniejszym wynikom. Większość pozostałych zawodów NABC+ jest otwarta dla każdego członka ACBL, a niektóre, takie jak Mini-Spingold i Mini-Blue Ribbon, mają limit punktów, żeby rozwijający się gracze mieli własny tytuł krajowy.

Mistrzostwa świata w brydżu to zawody Światowej Federacji Brydża (WBF), w których grają reprezentacje narodowe zakwalifikowane przez swoje strefy, a w tym samym miejscu rozgrywa się też turnieje otwarte.

W latach nieparzystych WBF rozgrywa razem cztery mistrzostwa teamów. Bermuda Bowl to otwarte drużynowe mistrzostwa świata, rozegrane po raz pierwszy na Bermudach w 1950 roku, a dziś odbywające się co dwa lata. Venice Cup to mistrzostwa kobiet, rozgrywane od 1974 roku. D'Orsi Senior Bowl jest dla teamów seniorów, a Wuhan Cup, rozgrywany od 2019 roku, dla teamów mikstowych. Wszystkie cztery zaczynają się od fazy każdy z każdym, a osiem najlepszych teamów przechodzi do meczów pucharowych. Równolegle toczy się Transnational Open Teams, otwarty dla każdego, z teamami o dowolnym składzie narodowościowym.

W latach parzystych program się zmienia. Co cztery lata World Bridge Games gromadzi reprezentacje narodowe w seriach otwartej, kobiet, seniorów i mikstowej. To następca World Team Olympiad i przypada w tych samych latach co letnie igrzyska olimpijskie. W parzystych latach pomiędzy nimi World Bridge Series oferuje zawody, do których może się zgłosić każdy, z Rosenblum Cup dla teamów otwartych i World Open Pairs na czele. WBF prowadzi też World Youth Championships dla teamów i par w kilku kategoriach wiekowych.

Historię tych zawodów, od pierwszej Bermuda Bowl po długą serię zwycięstw włoskiego Blue Teamu, opowiada poradnik o historii brydża.

Mistrzostwa dla europejskich związków krajowych prowadzi European Bridge League (EBL).

• Drużynowe Mistrzostwa Europy (European Team Championships), rozgrywane w latach parzystych, to zawody reprezentacji narodowych w seriach otwartej, kobiet, seniorów i mikstowej. Najlepsze teamy kwalifikują się do następnej Bermuda Bowl i towarzyszących jej mistrzostw.
• European Champions Cup, rozgrywany od 2002 roku, gromadzi drużyny klubowe, które wygrały klubowe mistrzostwa swoich krajów w czołowych europejskich związkach. Zwykle odbywa się w listopadzie.
• Open European Championships, rozgrywane w latach nieparzystych, to turnieje teamów i par, do których może się zgłosić każdy.
• European Winter Games, rozgrywane mniej więcej co dwa lata w lutym albo kwietniu, to otwarty turniej teamów i jedne z niewielu dużych mistrzostw, w których przewidziano nagrody pieniężne.
• European Youth Championships to turnieje teamów i par dla juniorów w kilku kategoriach wiekowych.

Wiele związków i klubów organizuje też otwarte festiwale turniejów par i teamów, trwające tydzień albo długi weekend, na których gwiazdy i gracze na wakacjach grają na tej samej sali. Reykjavik Bridge Festival na Islandii odbywa się zwykle pod koniec stycznia, festiwal w Biarritz we Francji od końca czerwca do lipca, a Australian National Championships w lipcu. Vilnius Cup na Litwie i festiwal w Puli w Chorwacji odbywają się zwykle we wrześniu. Asia Pacific Bridge Federation rozgrywa swoje mistrzostwa zwykle co dwa lata.

Duże platformy internetowe prowadzą turnieje przez całą dobę, w tym codzienne turnieje z robotami, w których ty i twój partner robot gracie te same rozdania co tysiące innych graczy. Wiele związków zatwierdza turnieje online, w których przyznaje się punkty mistrzowskie. Od 2020 roku zarówno WBF, jak i EBL rozgrywają mistrzostwa online, kilka z nich na RealBridge, platformie z obrazem wideo przy stole.

Przed pierwszym turniejem trzeba załatwić pięć rzeczy.

1. 1.Partner. Turniej par wymaga jednego, a turniej teamów trzech pozostałych członków teamu. Większość turniejów ma punkt kojarzenia par dla graczy, którzy przyjeżdżają sami.
2. 2.Numer w związku. Zatwierdzone zawody zapisują wyniki pod twoim numerem członkowskim, więc przed wyjazdem zapisz się do swojego związku krajowego (ACBL, EBU albo związku swojego kraju).
3. 3.Wpisowe. W Ameryce Północnej płaci się je zwykle za każdą sesję, a gdzie indziej często za cały turniej, na miejscu albo z góry przez internet.
4. 4.Karta konwencyjna. Obaj partnerzy wypełniają tę samą kartę, żeby przeciwnicy mogli ją przeczytać. Rozsądnym systemem na początek jest SAYC.
5. 5.Właściwy turniej. Szukaj turnieju dla nowych graczy albo turnieju par z limitem punktów, na przykład 0 do 50 albo 0 do 300.

Typowa sesja trwa trzy do czterech godzin i obejmuje 24-27 rozdań, zwykle po dwa albo trzy przy każdym stole, zanim ruch wyśle cię dalej. Na kartce zgłoszeniowej masz swój stół i linię, a miejsca nazywa się N, S, E i W, tak jak w klubie. Po każdym rozdaniu jeden z graczy wpisuje kontrakt i wynik do Bridgemate albo podobnego elektronicznego terminala, który potem pokazuje, jak to rozdanie zapisały stoły, które już je zagrały. Gdy coś pójdzie nie tak, na przykład wyjście poza kolejnością albo odzywka niewystarczająca, wezwij sędziego, zamiast rozstrzygać sprawę samodzielnie.

Wyniki zwykle pojawiają się kilka minut po zakończeniu sesji, na ekranie na sali gry i na stronie internetowej związku, z zapisem każdego stołu w każdym rozdaniu. Słowniczek słów, które usłyszysz na turnieju, od pudełka po ruch, znajdziesz na stronie słowniczek brydżowy.