Nauka brydża online

Czterech graczy siedzi w dwóch parach, NS przeciwko WE. Rozdaje się wszystkie 52 karty, po 13 dla każdego gracza. Licytacja ustala kontrakt, czyli liczbę lew i kolor atutowy albo bez atu. W stronie, która wygrała licytację, rozgrywającym zostaje gracz, który pierwszy zalicytował miano kontraktu, jego partner wykłada karty odkryte jako dziadek, a gracz po lewej stronie rozgrywającego wistuje. Jeśli możesz, musisz dołożyć do koloru, a lewę bierze najwyższa karta w kolorze wyjścia, chyba że ktoś ją przebije.

Ten etap zajmuje jedno popołudnie, bo sama mechanika jest prostsza niż w większości gier planszowych. Oswojenie się ze słownictwem trwa dłużej, więc przez pierwsze tygodnie trzymaj słowniczek pod ręką.

Strona jak grać w brydża przeprowadza przez jedno pełne rozdanie od tasowania do zapisu. Strona o zasadach brydża to opis zasad punkt po punkcie, a strona o pozycjach przy stole wyjaśnia miejsca, dziadka i założenia. Słowniczek brydżowy objaśnia słowa, które usłyszysz.

Każdy poradnik na tej stronie kończy się krótkim ćwiczeniem z ośmioma pytaniami, rozdawanymi od nowa za każdym razem, gdy klikniesz „Zagraj jeszcze raz”. Rób ćwiczenie na końcu strony jak grać w brydża, aż zdobędziesz siedem albo osiem punktów. Potem rozdaj prawdziwe ręce. Darmowy generator rozdań rozdaje karty w przeglądarce bez logowania, a rozdania możesz wydrukować i rozegrać z trojgiem znajomych.

Zanim zaczniesz licytować, potrzebujesz sposobu, żeby powiedzieć, jak dobra jest ręka. Prawie każdy system dla początkujących używa punktów honorowych (PC), licząc 4 za asa, 3 za króla, 2 za damę i 1 za waleta. Każdy kolor ma 10 punktów, talia 40, a przeciętna ręka 10. Druga liczba to układ, czyli ile kart masz w każdym kolorze. Ręka jest zrównoważona, gdy ma układ 4333, 4432 albo 5332, bez singla i renonsu i z najwyżej jednym dublem. Długie kolory dodają siły rozgrywkowej, dlatego wielu graczy dodaje punkt za każdą kartę ponad cztery w kolorze.

Nauczenie się liczenia zajmuje jeden wieczór, a potem tydzień albo dwa liczenia każdej ręki, którą zobaczysz, aż stanie się to automatyczne. Najpierw policz punkty, potem układ, a potem zastanów się, ile lew ręka może wziąć.

Strona o ocenie siły ręki omawia punkty, układ i poprawki, które stosują gracze. Strona o punktach honorowych podaje szanse na każdą liczbę punktów, a strona o układach rąk szanse na każdy układ.

Kalkulator siły ręki liczy każdą rękę, którą wpiszesz, więc możesz sprawdzić własne rachunki. Ćwiczenie na końcu strony o ocenie siły ręki za każdym razem rozdaje nowe ręce.

Licytacja to język, którym opisujesz partnerowi swoją rękę, a początkującemu wystarczy w nim garść słów. Liczby poniżej pochodzą ze standardu amerykańskiego, systemu, którego większość graczy w Ameryce Północnej uczy się na początku (na tej stronie: system amerykański SAYC). Gracze w Wielkiej Brytanii uczą się zwykle Acolu, który otwiera słabe 1BA z 12-14 PC i dopuszcza otwarcia z czwórki w kolorze starszym. Wybierz jeden system i się go trzymaj.

• Otwieraj licytację z mniej więcej 12 lub więcej punktami honorowymi. Z mniejszą siłą pasuj, chyba że masz długi kolor i znasz już otwarcia blokujące, które go wykorzystują.
• Otwieraj 1BA z ręką zrównoważoną i 15-17 PC.
• Otwieraj 1♥ albo 1♠ tylko z pięcioma lub więcej kartami w tym kolorze. W przeciwnym razie otwórz dłuższy kolor młodszy (lepszy młodszy): 1♣ z trzema kartami w każdym kolorze młodszym i 1♦ z czterema w każdym.
• Fit atutowy to osiem lub więcej kart w jednym kolorze w obu rękach razem. Znalezienie go to pierwszy cel większości licytacji.
• Obie ręce razem potrzebują około 25 punktów na końcówkę w kolorze starszym albo bez atu, a około 33 na szlemika.

Licz się z tym, że swobodę w otwarciach, odpowiedziach i rebidzie otwierającego zdobędziesz w cztery do ośmiu tygodni. Na licytacji utyka większość osób uczących się samodzielnie, bo książki piętrzą wyjątki. Naucz się głównych zasad i graj z nimi rozdania, zanim przeczytasz o wyjątkach.

Strona o licytacji w brydżu wyjaśnia, jak przebiega licytacja od otwarcia do ostatecznego kontraktu. Ściąga licytacyjna mieści otwarcia i odpowiedzi na jednej stronie, którą możesz trzymać obok siebie, a strona o SAYC przedstawia pełny standard amerykański, gdy przyjdzie na to pora.

Jeśli chcesz rozdań określonego typu, na przykład ręki zrównoważonej z 15-17 PC do ćwiczenia sekwencji po 1BA, ustaw przedział punktów i układ w warunkach generatora rozdań. Żeby sprawdzić się z pierwszych liczb każdego etapu, takich jak liczenie punktów, otwarcia 1BA i zapisy za dograne, rozwiąż quiz ze stu pytań.

Gdy dziadek wyłoży karty, policz swoje lewy z góry, czyli forty, które możesz zgrać bez oddawania wyjścia. AKD naprzeciw xxx to trzy. Ax naprzeciw Kx to dwie. Kolor nigdy nie daje więcej lew z góry, niż ma kart dłuższa ręka, więc singlowy as naprzeciw singlowego króla to jedna lewa, bo obie karty spadają razem. Potem porównaj tę liczbę z liczbą lew, której wymaga kontrakt, i szukaj dodatkowych lew w trzech miejscach. Długi kolor można wyrobić, grając go, aż przeciwnikom skończą się w nim karty. Impas to próba wzięcia lewy kartą, która nie jest najwyższa, przez grę w jej stronę. Przebitka w ręce z krótszymi atutami dodaje lewę, która inaczej by przepadła. W kontrakcie kolorowym zwykle wcześnie ściąga się atuty przeciwników, chyba że najpierw potrzebujesz atutów dziadka do przebitek.

Zacznij w drugim tygodniu, gdy tylko potrafisz w ogóle rozegrać rozdanie, i nigdy nie przestawaj. Podstawy, czyli liczenie i planowanie przed zagraniem do pierwszej lewy, wchodzą w nawyk w kilka tygodni.

Strona o impasie wyjaśnia, jak i kiedy impasować. Strona o rozgrywce pojedynczego koloru pokazuje, jak rozegrać jeden kolor, żeby wziąć najwięcej lew, a zadania brydżowe zbierają problemy do rozwiązania, gdy opanujesz podstawy.

Obrona to połowa rozdań, które zagrasz, i etap, który osoby uczące się samodzielnie najczęściej pomijają. Zacznij od wistu, jedynej karty, którą wybierasz przed zobaczeniem dziadka. Przeciwko bez atu zwykle wistuje się czwartą najlepszą z najdłuższego i najmocniejszego koloru. Przeciwko kontraktowi kolorowemu wist najwyższą kartą z sekwensu, takiego jak KDW, jest bezpieczny i aktywny, a singiel może dać przebitkę. Potem poznaj dwie stare zasady, druga ręka nisko i trzecia ręka bije, i to, kiedy je łamać. Na końcu przychodzą sygnały, czyli karty, którymi obrońcy mówią partnerowi, co mają albo czego chcą.

Zacznij w drugim miesiącu, gdy potrafisz już prowadzić rozdanie jako rozgrywający, i nie przerywaj. Obrona jest trudniejsza od rozgrywki, bo nie widzisz kart partnera, a większość graczy potrzebuje roku albo więcej, żeby dobrze się bronić.

Strona o wistach omawia wybór wistu przeciwko bez atu i przeciwko kontraktowi kolorowemu. Strona o sygnałach brydżowych wyjaśnia markę, ilościówkę i lawintal, a prawo jedenastu pokazuje, jak odczytać wist partnera czwartą najlepszą.

Trener wistów daje ci problemy wistowe i pokazuje, jak twój wist wypada w czterech tysiącach możliwych rozkładów niewidocznych rąk. Jego darmowa strona próbna daje dwa problemy, jeden liczony na impy, a drugi na maksy, z analizą każdego wistu i bez zakładania konta.

Zapis jest potrzebny wcześniej, niż się wydaje, bo decyduje o tym, jak wysoko licytować. Kontrakt wart 100 lub więcej punktów za lewy to dograna, za którą jest duża premia. Wszystko poniżej to kontrakt częściowy. Najniższe dograne to 3BA, 4♥, 4♠, 5♣ i 5♦. Dwanaście zalicytowanych i wziętych lew to szlemik, trzynaście to szlem, i za oba są osobne premie. Gra po partii podnosi nagrody i kary, a każda lewa, której brakuje do kontraktu, czyli lewa wpadkowa, daje punkty obrońcom.

Przed partią zalicytowane i zrealizowane 4♥ daje 120 punktów za lewy i 300 premii za dograną, razem 420. Po partii premia wynosi 500, a zapis 620. Zatrzymaj się w 3♥ z tymi samymi dziesięcioma lewami, a zapis wyniesie tylko 170, i dlatego gracze naciągają licytację, żeby dojść do końcówki.

Podstawy zajmują jeden wieczór. Nie musisz uczyć się całej tabeli na pamięć. W klubie gracze wpisują kontrakt i wynik do terminala, a w domu liczy za ciebie kalkulator.

Strona o zapisie w brydżu wyjaśnia cały system, kalkulator zapisu liczy każdy wpisany kontrakt, a tabela zapisów to darmowy jednostronicowy PDF do wydrukowania. Tabela IMP i strona o brydżu sportowym wyjaśniają, jak porównuje się wyniki w klubie.

Konwencja to odzywka o uzgodnionym, sztucznym znaczeniu, na przykład 2♣ w odpowiedzi na 1BA, pytające o czwórkę w kolorze starszym. Konwencje sprawiają, że licytacja jest dokładniejsza, ale o każdej muszą pamiętać obaj partnerzy. Na początek warto poznać cztery, bo pojawiają się często i gra je prawie każdy. To stayman i transfery Jacoby po otwarciu 1BA, blackwood, czyli pytanie o asy przed szlemikiem, i kontra wywoławcza do licytacji dwustronnej, gdy otwierają przeciwnicy.

Daj sobie od dwóch do czterech tygodni na te cztery, ucząc się ich po jednej i używając każdej w prawdziwych rozdaniach, zanim przejdziesz do następnej. Dodawaj kolejne dopiero wtedy, gdy trafi się ręka, której twój system nie potrafi opisać. Wielu graczy klubowych przez lata radzi sobie z mniej więcej tuzinem.

Strona o konwencjach brydżowych to przegląd, w którym każda konwencja z tej strony jest przypisana do sytuacji, w jakiej się jej używa. Gdy zaczniesz grać z partnerem, strona o karcie konwencyjnej wyjaśni, jak spisać wasze uzgodnienia.

Każdy poradnik o konwencji kończy się własnym ćwiczeniem, a wiele z nich pokazuje konwencję jako pełne drzewo licytacji z każdą kontynuacją.

Mniej więcej w drugim albo trzecim miesiącu zechcesz grać pełne rozdania z innymi ludźmi. Są trzy rodzaje miejsc, gdzie można to robić, a większość graczy korzysta z więcej niż jednego.

Serwisy brydżowe online

Duże serwisy brydżowe pozwalają grać o każdej porze, z robotami jako partnerem i przeciwnikami albo przy stołach z innymi ludźmi. Gra z robotami to najłagodniejszy początek, bo nikomu nie przeszkadza, ile czasu się zastanawiasz, a możesz grać te same rozdania co cała sala innych graczy i porównać swój wynik. Dwa najbardziej znane to Bridge Base Online (BBO) i Funbridge. Strona główna BBO oferuje darmowego, nieograniczonego brydża z ludźmi albo z robotami, a jego Bridge Master to zestaw problemów rozgrywkowych na pięciu poziomach. Funbridge działa na iPhonie, iPadzie, Androidzie, Macu i Windowsie, z robotami jako partnerami i przeciwnikami, i ma tryby wieloosobowe do gry z innymi ludźmi. Oferty się zmieniają, więc przed założeniem konta sprawdź w każdym serwisie, które gry są darmowe.

Kursy i aplikacje krajowych związków

Krajowe związki brydżowe prowadzą albo polecają kursy dla początkujących, wiele z nich online. W Ameryce Północnej strony edukacyjne ACBL podają kursy, nauczycieli i kluby według regionu, oferują darmowy program do nauki Learn to Play Bridge na Windowsa i polecają początkującym darmowe aplikacje, takie jak Tricky Bridge. W Anglii EBU prowadzi spis klubów i nauczycieli. W większości innych krajów działa związek, który robi to samo, a jego strona internetowa to dobre miejsce na początek.

Kluby

W klubie brydżowym większość graczy znajduje stałego partnera. Wiele klubów prowadzi kursy dla początkujących w formie cotygodniowych lekcji, często zaczynające się jesienią albo po Nowym Roku, a po nich turnieje pod opieką nauczyciela, który zostaje na sali i odpowiada na pytania. Gdy poczujesz się pewnie, zwykłą grą w klubie jest brydż sportowy, w którym każda para gra te same rozdania, więc twój wynik porównuje się z graczami, którzy mieli twoje karty. Jeśli później zechcesz rywalizować dalej, strona o turniejach brydżowych opisuje drabinę od turniejów klubowych w górę, a większość turniejów ma rozgrywki dla nowych graczy.

Kilka krótkich sesji w tygodniu działa lepiej niż jedna długa od czasu do czasu. Plan na około trzy godziny tygodniowo może wyglądać tak.

1. 1.Czytaj jeden poradnik tygodniowo, w kolejności ścieżki, i rób jego ćwiczenie, aż zdobędziesz siedem albo osiem punktów na osiem.
2. 2.Graj tygodniowo od dziesięciu do dwudziestu pełnych rozdań, online albo przy stole. Graj je najlepiej, jak potrafisz, bez przerywania, żeby coś sprawdzić.
3. 3.Wybierz jedno rozdanie, które poszło źle, i przyjrzyj mu się jeszcze raz. Wpisz je do solvera w widne karty, zobacz, ile lew było do wzięcia, i ustal, gdzie przepadła różnica.
4. 4.Raz w tygodniu poświęć dziesięć minut na rozgrywkę jednego koloru albo na problem wistowy.
5. 5.Gdy masz partnera, poświęćcie trochę czasu uzgodnieniom. Zapiszcie, czym gracie, a po każdej sesji zanotujcie sekwencje, w których się nie zgodziliście.

• Nauka tuzina konwencji przed rozegraniem pierwszego pełnego rozdania. Każda konwencja to jeszcze jedna rzecz do zapomnienia przy stole. Naucz się czterech z etapu 7, gdy już umiesz zalicytować prostą rękę, i na jakiś czas na tym poprzestań.
• Czytanie przez miesiące bez rozegrania żadnego rozdania. Graj rozdania od pierwszego tygodnia, nawet jeśli źle. Książki nabierają sensu, gdy spotkasz ich sytuacje przy stole.
• Granie tylko z robotami i nigdy ze stałym partnerem. Roboty są cierpliwe i zawsze dostępne, ale nigdy nie spierają się z tobą o to, co znaczyła odzywka. Tylko partner człowiek pokaże ci, gdzie każde z was rozumie odzywkę inaczej.
• Zmiana systemu licytacyjnego co kilka tygodni. Początkujący, który zmienia systemy, zna otwarcia kilku z nich i dalszą licytację żadnego. Trzymaj się jednego prostego systemu co najmniej przez pierwszy rok.
• Pomijanie obrony, bo rozgrywka wydaje się ciekawsza. Bronisz się mniej więcej w połowie rozdań, które grasz, dwa razy częściej, niż rozgrywasz.
• Liczenie punktów bez liczenia lew. Punkty pomagają licytować. Gdy dziadek wyłoży karty, liczy się liczba lew, czyli forty, które masz, wobec liczby lew, której wymaga kontrakt.
• Brak powrotu do rozdań po grze. Przejrzenie rozdania, które poszło źle, i ustalenie, dlaczego, uczy więcej niż rozegranie kilku nowych.