Fałszywy renons

Przepisy pozwalają graczom sprawdzić możliwy fałszywy renons, zanim wyrządzi szkodę. Przepis 61B określa, kto kogo może zapytać, gdy gracz nie dokłada do koloru.

• Rozgrywający może zapytać obrońcę, który nie dołożył do koloru, czy ma kartę w kolorze wyjścia.
• Dziadek może zapytać rozgrywającego i to jedna z niewielu rzeczy, jakie dziadek może powiedzieć w trakcie rozgrywki (przepis 42B1). Dziadek nie może zapytać obrońcy.
• Obrońcy mogą zapytać rozgrywającego i siebie nawzajem, ryzykując przekazanie informacji partnerowi.

Zwykle pyta się „nie masz?” albo „nie masz kierów, partnerze?”. Jeśli dziadek przekroczył granice przepisu 43, na przykład zaglądając w karty obrońcy, i pierwszy zadaje to pytanie, rozgrywający i tak musi poprawić fałszywy renons, ale przekazanie lew stosuje się wtedy tak, jakby fałszywy renons się uprawomocnił (przepis 43B2b).

Obrońca, który pyta partnera tylko wtedy, gdy coś wygląda podejrzanie, może przekazać mu więcej niż samo pytanie. Wielu obrońców pyta za każdym razem, gdy partner nie dokłada do koloru, więc pytanie nic nie sugeruje. Ten nawyk zajmuje kilka sekund i pozwala poprawić fałszywy renons, zanim się uprawomocni.

Fałszywy renons zauważony na czas trzeba poprawić (przepis 62A). Gracz cofa złą kartę i zagrywa prawidłową, czyli kartę w kolorze wyjścia. Co się dzieje z cofniętą kartą, zależy od tego, kto ją zagrał.

U obrońcy cofnięta karta zawsze staje się normalną kartą przygwożdżoną, nawet blotka. Przepis 50B czyni pojedynczą blotkę upuszczoną przypadkiem podrzędną kartą przygwożdżoną, ale karta odsłonięta przez świadome zagranie jest normalną kartą przygwożdżoną, a jako przykład przepis podaje właśnie fałszywy renons i jego poprawienie. Normalną kartę przygwożdżoną trzeba zagrać przy pierwszej prawidłowej okazji, a gdy partner wykraczającego następnym razem dojdzie do wyjścia, rozgrywający może zażądać wyjścia w ten kolor albo go zabronić. Obowiązek dołożenia do koloru jest nadal ważniejszy, więc karta czeka na stole, aż będzie można ją zagrać zgodnie z przepisami.

Inne karty zagrane do tej lewy też mogą się zmienić (przepis 62C). Strona, która nie popełniła fałszywego renonsu, może cofnąć każdą kartę zagraną po nim i zagrać inną. Strona wykraczająca nie może korzystać z tego, czego dowie się z tych kart (przepis 16C).

Przepisy robią jeden wyjątek od ogólnej zasady, że nie musisz zwracać uwagi na błędy własnej strony. Własny fałszywy renons, który zauważysz przed uprawomocnieniem, musisz poprawić (przepisy 62A i 72B2), a próba jego ukrycia, na przykład przez kolejny fałszywy renons w tym samym kolorze, narusza przepis 72B3.

Przepis 63A wymienia momenty, po których fałszywego renonsu nie da się już poprawić. Fałszywy renons się uprawomocnia, gdy tylko nastąpi którykolwiek z nich.

1. 1.Gracz, który popełnił fałszywy renons, albo jego partner wychodzi lub dokłada do następnej lewy. Liczy się każde zagranie, prawidłowe lub nie.
2. 2.Gracz, który popełnił fałszywy renons, albo jego partner wskazuje albo w inny sposób wybiera kartę do następnej lewy.
3. 3.Gracz strony wykraczającej deklaruje lewy albo zrzeka się lew, słowami, odkryciem ręki lub w jakikolwiek inny sposób.
4. 4.Strona wykraczająca przyjmuje deklarację albo zrzeczenie się lew przez przeciwnika i nie zgłasza sprzeciwu przed końcem rundy lub przed zgłoszeniem zapowiedzi w następnym rozdaniu.

Zagrania drugiej strony nie uprawomocniają fałszywego renonsu. Jeśli obrońca popełni fałszywy renons, a rozgrywający weźmie lewę i wyjdzie do następnej, fałszywy renons można jeszcze poprawić, dopóki obrońca albo jego partner nie dołoży do tej lewy. Po uprawomocnieniu lewa z fałszywym renonsem zostaje taka, jak została rozegrana (przepis 63B), a gra toczy się normalnie. Ewentualne przekazanie lew następuje dopiero po ostatniej lewie.

Przepisy z 2017 roku mówią o automatycznym przekazaniu lew, a nie o karze, i przepis 64A opisuje je w dwóch przypadkach. Liczba lew zależy od tego, kto wziął lewę, w której doszło do fałszywego renonsu, i od tego, czy strona wykraczająca wzięła od tej chwili jakąkolwiek lewę.

1. 1.Jeśli gracz, który popełnił fałszywy renons, wziął lewę z fałszywym renonsem, ta lewa przechodzi po zakończeniu rozgrywki na drugą stronę, a do tego jeszcze jedna, jeśli strona wykraczająca wzięła jakąkolwiek późniejszą lewę.
2. 2.Jeśli gracz, który popełnił fałszywy renons, nie wziął lewy z fałszywym renonsem, na drugą stronę przechodzi jedna lewa, pod warunkiem że strona wykraczająca wzięła lewę z fałszywym renonsem albo którąkolwiek późniejszą.

Lewy, które strona wykraczająca wzięła przed fałszywym renonsem, nigdy się nie liczą. Lewa wzięta w dziadku nie liczy się na potrzeby tego przepisu jako wzięta przez rozgrywającego (przypis do przepisu 64A), więc gdy rozgrywający popełni fałszywy renons, a lewę weźmie dziadek, przejść może najwyżej jedna lewa. Przekazane lewy liczy się tak, jakby zostały wzięte w rozgrywce, więc mogą zamienić przegrany kontrakt w wygrany albo wygrany w przegrany.

Przykład 1: przekazana jedna lewa

S gra 4♠, obie strony przed partią. Tabela pokazuje, kto wziął każdą lewę.

Po zakończeniu rozgrywki S ma dziewięć lew, a WE cztery. E nie wziął lewy 6, ale WE wzięli po fałszywym renonsie lewy 9 i 12, więc przekazuje się jedną lewę. Lewy 1 i 2 nie mają znaczenia, bo były przed fałszywym renonsem. S kończy z dziesięcioma lewami, a 4♠ zostaje zrealizowane za +420 zamiast bez jednej za -50.

Przykład 2: przekazane dwie lewy

S znowu gra 4♠, obie strony przed partią, a tym razem obrońca bierze lewę z fałszywym renonsem przebitką.

S ma dziewięć lew, a WE cztery. E wziął lewę z fałszywym renonsem, więc lewa 7 przechodzi na NS, a ponieważ WE wzięli po niej jeszcze lewę 11, przechodzi też jedna lewa więcej. S kończy z jedenastoma lewami i zapisuje +450 za 4♠ z nadróbką. Gdyby WE nie wzięli żadnej lewy po lewie 7, przeszłaby tylko sama lewa 7.

Przekazanie jest takie samo bez względu na to, czy fałszywy renons coś dał. W przykładzie 1 fałszywy renons mógł nie kosztować rozgrywającego zupełnie nic, a S i tak dostaje dodatkową lewę.

Przepis 64B wymienia przypadki, w których uprawomocniony fałszywy renons nie przenosi automatycznie żadnych lew. W każdym z nich sędzia może jednak przywrócić równowagę (zobacz następną sekcję).

• Strona wykraczająca nie wzięła ani lewy z fałszywym renonsem, ani żadnej późniejszej lewy.
• To drugi fałszywy renons tego samego gracza w tym samym kolorze, po uprawomocnieniu pierwszego.
• Fałszywy renons polegał na niezagraniu karty przygwożdżonej albo karty z dziadka. Dziadek leży odkryty, więc wszyscy mogli to zobaczyć.
• Na fałszywy renons po raz pierwszy zwrócono uwagę dopiero po tym, jak gracz drugiej strony zgłosił zapowiedź w następnym rozdaniu, albo po końcu rundy.
• Doszło do niego w dwunastej lewie.
• Obie strony popełniły fałszywy renons w tym samym rozdaniu i oba się uprawomocniły.
• Obie strony popełniły fałszywy renons w tej samej lewie i oba zostały poprawione według przepisu 62C3.

Dwunasta lewa ma osobną zasadę (przepis 62D). Fałszywy renons w niej trzeba poprawić nawet po uprawomocnieniu, o ile zostanie wykryty, zanim wszystkie cztery ręce wrócą do pudełka, i żadna lewa nie przechodzi. Jeśli obrońca popełni fałszywy renons w dwunastej lewie, zanim zagra jego partner, partner nie może korzystać z tego, co pokazała zła karta.

Automatyczne przekazanie lew to przybliżona zasada, a czasem fałszywy renons daje więcej niż jedną czy dwie lewy. Przepis 64C1 nakazuje sędziemu orzec wynik rozjemczy zawsze, gdy druga strona nie dostała pełnej rekompensaty za szkodę, po każdym uprawomocnionym fałszywym renonsie, także po takim, który nie przenosi lew automatycznie.

Załóżmy, że bez fałszywego renonsu rozgrywający wziąłby dziesięć lew. Fałszywy renons pozwolił obrońcom zachować lewę atutową i dostać przebitkę, a rozgrywający skończył z ośmioma lewami. Jedna przekazana lewa daje tylko dziewięć, więc sędzia przyznaje rozgrywającemu dziesięć lew, które najprawdopodobniej wziąłby bez fałszywego renonsu.

Sędzia koryguje wynik także po kilku fałszywych renonsach w jednym kolorze i wtedy, gdy obie strony popełniły fałszywy renons w tym samym rozdaniu (przepis 64C2). Na turnieju klubowym gracze nie wyliczają tego sami. Wezwij sędziego, gdy tylko ktoś zauważy fałszywy renons, a sędzia zastosuje przepisy. Strona o brydżu sportowym wyjaśnia rolę sędziego.

Brydż robrowy ma własny kodeks przepisów, odrębny od przepisów brydża sportowego. Jego zasady dotyczące fałszywego renonsu mają ten sam schemat poprawiania, uprawomocnienia i przekazania lew, ale szczegóły nie są identyczne, a starsze kodeksy były surowsze, i dlatego niektórzy gracze wciąż mówią, że fałszywy renons zawsze kosztuje dwie lewy. Przy domowym stole nie ma sędziego, więc czterej gracze stosują zasady wspólnie. Przy wielu towarzyskich stołach fałszywy renons zauważony od razu po prostu się cofa.

Prawie każdy fałszywy renons bierze się z karty w złym miejscu albo z chwili nieuwagi. Kilka nawyków zapobiega większości z nich.

• Układaj kolory na przemian, czarny, czerwony, czarny, czerwony, żeby zabłąkany trefl wśród pików albo karo wśród kierów rzucało się w oczy.
• Policz karty w ręce przed pierwszym wistem i upewnij się, że masz trzynaście. Kartę schowaną za inną łatwo przeoczyć.
• Licz kolor w miarę, jak jest grany. Jeśli na początku masz cztery kiery, a trzy już poszły, wiesz, że został ci jeszcze jeden.
• Spójrz jeszcze raz, zanim zrzucisz kartę albo przebijesz. Rozłóż całą rękę w wachlarz i jeszcze raz sprawdź kolor wyjścia.
• Trzymaj zagrane karty w kolejności przed sobą, jak wymaga przepis 65, żeby po rozgrywce dało się sprawdzić zgłoszony fałszywy renons.
• Pytaj „nie masz?” za każdym razem, gdy partner nie dokłada do koloru, a jako dziadek za każdym razem, gdy nie dokłada rozgrywający.