Minibrydż

Potrzebujesz czterech graczy w dwóch parach, a partnerzy siedzą naprzeciw siebie. Miejsca oznacza się literami N, E, S i W (od angielskich nazw stron świata), więc N i S grają przeciwko E i W. Gra się jedną standardową talią 52 kart bez jokerów. W każdym kolorze karty idą od asa, najstarszego, przez króla, damę, waleta i dziesiątkę aż do dwójki.

Karty się tasuje, gracz po prawej stronie rozdającego przekłada, a rozdający rozdaje wszystkie karty po jednej, koszulkami do góry i zgodnie z ruchem wskazówek zegara, zaczynając od gracza po swojej lewej stronie. Każdy dostaje 13 kart. Po każdym rozdaniu rola rozdającego przechodzi o jedno miejsce w lewo. Uporządkuj karty według kolorów, na przemian czerwone i czarne, i nie pokazuj ich nikomu, także partnerowi.

Teraz każdy gracz liczy punkty honorowe (PC) w swojej ręce. Liczą się tylko cztery najstarsze karty każdego koloru.

Każdy kolor ma 10 punktów, więc cała talia ma 40, a przeciętna ręka 10. Ręka taka jak ♠KDW84 ♥A6 ♦KD5 ♣W73 ma 6 punktów w pikach, 4 w kierach, 5 w karach i 1 w treflach, razem 16. Strona o punktach honorowych pokazuje, jak często trafia się każda liczba punktów.

Zaczynając od rozdającego i idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara, każdy gracz mówi na głos swoją sumę. Dodajcie cztery liczby. Jeśli nie wychodzi 40, ktoś się pomylił i wszyscy liczą jeszcze raz, zanim gra pójdzie dalej.

Para, która ma razem więcej punktów, zdobywa prawo do rozegrania rozdania i staje się stroną rozgrywającą. Druga para to obrońcy. W stronie rozgrywającej gracz z większą liczbą punktów zostaje rozgrywającym i będzie grał obiema rękami, a jego partner zostaje dziadkiem.

• Obie strony mają po 20. Nikt nie gra tego rozdania. Ten sam rozdający tasuje i rozdaje jeszcze raz.
• Partnerzy w stronie rozgrywającej mają po równo, na przykład po 11. Rozgrywającym zostaje ten, kto ogłosił swoje punkty pierwszy. Tak mówią przepisy EBU, a na pierwszych lekcjach z dziećmi broszura EBU pozwala partnerom samym wybrać, kto rozegra.
• Cztery sumy nie dają razem 40. Policzcie jeszcze raz, zanim cokolwiek ustalicie.

Gdy tylko wiadomo, kto rozgrywa, dziadek wykłada wszystkie 13 kart odkrytych na stół, uporządkowanych według kolorów w kolumnach zwróconych do rozgrywającego. Dopiero wtedy rozgrywający wybiera kontrakt, patrząc na obie ręce naraz. To największa różnica w porównaniu z brydżem, w którym dziadek pokazuje karty dopiero po ustaleniu kontraktu, więc rozgrywający musi ocenić karty pary na podstawie licytacji.

Rozgrywający podejmuje dwie decyzje i ogłasza je razem, na przykład „dograna w kierach” albo „częściówka bez atu”.

1. 1.Częściówka czy dograna. Kontrakt częściowy, czyli częściówka, wymaga wzięcia siedmiu z trzynastu lew, bez względu na kolor atutowy. Dograna wymaga dziewięciu lew bez atu, dziesięciu w kierach lub pikach albo jedenastu w treflach lub karach. Za dograną jest dużo większa premia, ale jeśli rozgrywający weźmie za mało lew, punkty zapisują obrońcy.
2. 2.Kolor atutowy czy bez atu. Rozgrywający wybiera jeden kolor jako atuty albo mówi „bez atu”, jeśli chce grać w ogóle bez atutów.

Zwykła wskazówka zarówno ACBL, jak i EBU mówi, żeby ogłaszać dograną, gdy obie ręce mają razem 25 lub więcej punktów, a z mniejszą liczbą częściówkę. Z 25 punktami dograna nie zawsze się uda i broszura EBU przyznaje, że wiele takich dogranych przepadnie, ale i tak zachęca początkujących, żeby próbowali. Bardzo silne ręce, z 33 lub więcej punktami, zwykle mogą wziąć dwanaście lew, co ma znaczenie tylko w wersjach, w których liczy się szlemik (zobacz warianty poniżej).

Przy wyborze atutów szukaj ośmiokartowego fitu, czyli koloru, w którym rozgrywający i dziadek mają razem osiem lub więcej kart. Osiem atutów zwykle wystarcza, żeby ściągnąć atuty obrońców i zachować jeszcze kilka do wzięcia własnych lew. Jeśli masz wybór, wybierz kiery lub piki, bo dają więcej punktów za lewę i do dogranej potrzebują o jedną lewę mniej. Bez ośmiokartowego fitu graj bez atu.

Dograna bez atu jest też często lepsza niż dograna w treflach lub karach, bo łatwiej znaleźć dziewięć lew niż jedenaście. Początkujący czasem wybierają na atuty krótki kolor pełen honorów, na przykład AKD naprzeciw xx, zamiast długiego słabego koloru. Długi kolor prawie zawsze gra się lepiej, a EBU proponuje, żeby grupa rozegrała to samo rozdanie na oba sposoby i sama to zobaczyła.

Po wyborze atutów dziadek przesuwa ten kolor do swojej prawej kolumny, tej najbliżej lewej ręki rozgrywającego, żeby wszyscy od razu widzieli atuty.

Obrońca po lewej stronie rozgrywającego wistuje, czyli kładzie odkrytą na stół dowolną kartę. Potem gra idzie zgodnie z ruchem wskazówek zegara, każdy gracz dokłada jedną kartę, a cztery karty tworzą lewę. Rozgrywający gra kartami dziadka i swoimi, za każdym razem mówiąc, którą kartę dziadka zagrać, a dziadek w niczym nie decyduje.

• Jeśli możesz, musisz dołożyć do koloru, czyli zagrać kartę w kolorze wyjścia.
• Jeśli nie możesz dołożyć do koloru, możesz zagrać dowolną kartę, także atut.
• Lewę bierze najwyższy atut. Jeśli nikt nie zagrał atutu, lewę bierze najwyższa karta w kolorze wyjścia.
• Kto wziął lewę, wychodzi do następnej, ze stołu, jeśli lewę wziął dziadek.

To te same zasady rozgrywki co w brydżu. Strona o zasadach brydża opisuje rzadsze przypadki, takie jak wyjście z niewłaściwej ręki albo niedołożenie do koloru. Przepisy minibrydża EBU nie przewidują za nie kar. Złą kartę zwykle się cofa i tylko fałszywy renons wykryty za późno kosztuje lewę, która przechodzi na drugą stronę.

EBU i ACBL publikują te same zapisy i odpowiadają one zapisom za kontrakt przed partią w brydżu sportowym. Liczą się tylko lewy ponad pierwsze sześć, a wartość każdej z nich zależy od koloru atutowego.

Częściówka, w której rozgrywający weźmie siedem lub więcej lew, dostaje premię 50. Dograna, która osiągnie swój cel, dostaje 300. Lewy ponad cel liczą się według tej samej stawki, więc częściówka w pikach z dziesięcioma lewami daje cztery lewy po 30 i premię 50, razem 170. Te same dziesięć lew po ogłoszeniu dogranej daje 120 i 300, czyli 420, i dlatego warto ogłaszać dograną, gdy masz punkty.

Jeśli rozgrywający weźmie za mało lew, strona rozgrywająca nie dostaje nic za lewy, które wzięła, a obrońcy zapisują 50 za każdą brakującą lewę. Częściówka z zaledwie pięcioma lewami daje obrońcom 100. Dograna w pikach z dziewięcioma lewami daje im 50.

Arkusz ACBL dochodzi do tych samych sum inną drogą: daje 50 za każdy zrealizowany kontrakt i dodatkowe 250 za dograną. W żadnej z wersji nie ma założeń ani kontry. Każde rozdanie liczy się osobno, a gracze umawiają się z góry, że rozegrają określoną liczbę rozdań albo skończą o ustalonej godzinie.

Domowe wersje najbardziej różnią się punktacją. Niektórzy nauczyciele dodają szlemika, dwanaście lew, z dużą premią (broszura EBU proponuje 800, a inne zestawy zasad mają własne liczby). Inni z małymi dziećmi pomijają premie i po prostu liczą lewy albo wyznaczają rozgrywającemu cel, który rośnie razem z sumą punktów pary. Ustalcie wersję, zanim zaczniecie.

Rozdaje N. Czterej gracze liczą punkty i po kolei je ogłaszają.

N i S mają razem 25 punktów, a E i W 15, więc N i S są stroną rozgrywającą. S ma więcej punktów niż N, więc S jest rozgrywającym, a N dziadkiem. N wykłada karty odkryte na stół.

Teraz S widzi obie ręce. Para ma razem dziewięć pików, fit z zapasem, a łączne 25 punktów spełnia wskazówkę dla dogranej. W kierach jest tylko sześć kart, a dziewięciokartowy fit w kolorze starszym to naturalny wybór atutów. S ogłasza „dograna w pikach”, która wymaga dziesięciu lew, a N przesuwa piki do prawej kolumny.

W, po lewej stronie rozgrywającego, wistuje ♥D. S bierze lewę ♥K ze stołu, zachowując asa jako dojście do ręki, i gra trzy razy atu królem, damą i waletem, żeby zabrać obrońcom wszystkie piki. Potem gra ♦K. W bierze ♦A i wychodzi w kiera, a S bierze asem. S ściąga ♦D i gra ostatnie karo, przebijając je ♠A ze stołu. Potem S gra trefle. Obrońcy biorą ♣A i ♣K, a reszta lew należy do S: jeszcze dwa atuty i trzeci trefl.

Rozgrywający bierze dziesięć lew, a obrońcy trzy: ♦A i dwa trefle. Dograna w pikach zrealizowana bez nadróbek, więc N i S zapisują cztery lewy po 30, czyli 120, plus 300 za dograną, razem 420. Gdyby S ogłosił częściówkę, te same dziesięć lew dałoby tylko 170.

• Pomijanie sprawdzenia, czy sumy dają 40. Jedna pomyłka w liczeniu może oddać kontrakt niewłaściwej stronie.
• Dziadek, który się wtrąca. Dziadek zagrywa tylko karty, które wskaże rozgrywający, i niczego nie komentuje. Wyjątkiem są małe dzieci, które nie lubią być dziadkiem: EBU proponuje, żeby mogły obejść stół i pomagać rozgrywającemu zagrywać karty.
• Ogłaszanie dogranej ze zbyt małą liczbą punktów. Poniżej 25 punktów dograna zwykle przepada, a 50 punktów dla obrońców za każdą brakującą lewę szybko się sumuje.
• Atuty w niewłaściwym kolorze. Przed wyborem policz karty w każdym kolorze w obu rękach razem. Celem jest osiem lub więcej.
• Wyjście poza kolejnością. Pierwszy wist należy do gracza po lewej stronie rozgrywającego, nigdy do rozgrywającego, a potem wychodzi ten, kto wziął poprzednią lewę.

Krok do pełnej gry to licytacja. Zamiast ogłaszać punkty, gracze po kolei zgłaszają odzywki, a każda odzywka podaje liczbę lew ponad sześć oraz kolor atutowy albo bez atu. Ostatnia odzywka staje się kontraktem. Odzywki robią to samo co ogłaszanie punktów i odkryta ręka dziadka w minibrydżu, czyli mówią partnerowi o sile i kolorach, ale muszą to robić szyfrem, bo nikt nie widzi kart partnera.

Wiele z tego, co już znasz z minibrydża, nadal obowiązuje. Dwadzieścia pięć punktów to nadal próg dla dogranej, ośmiokartowy fit nadal wyznacza kolor atutowy, a kolor starszy nadal daje więcej niż młodszy. Nowe są znaczenia odzywek, a do tego założenia, które w niektórych rozdaniach podnoszą premię za dograną z 300 do 500, oraz kontra, która podnosi stawkę, gdy przeciwnicy uważają, że kontrakt przepadnie.

Dobra kolejność to przeczytać jak grać w brydża, żeby przejść jedno pełne rozdanie z licytacją, a potem mieć pod ręką zasady brydża i poradnik o zapisie. Darmowe lekcje brydża zaczynają się tam, gdzie kończy się minibrydż, i krok po kroku dodają licytację, a strona o nauce brydża online podaje, gdzie znaleźć partnerów i rozdania do ćwiczeń.