De geschiedenis van bridge

Auction bridge was de versie waarin alle vier de spelers tegen elkaar boden om het recht de troefkleur te noemen. Het verscheen voor het eerst rond 1904, en rond 1910 had het bridge whist vervangen. Verschillende mensen beweerden later dat zij het bedacht hadden, en over de vroegste geschiedenis is weinig bekend.

Een bod noemde nu een aantal slagen en een kleur, elk bod moest hoger zijn dan het vorige, en de hoogste bieder werd leider. Het bieden koppelde de score nog niet aan het bod. Bij auction bridge telde een partij die één schoppen bood en tien slagen maakte elke slag mee voor de manche, dus was er weinig reden hoger te bieden dan nodig om het bieden te winnen. Auction bridge was het standaardspel in de jaren tien en tot in de jaren twintig, en de eerste biedsystemen, zoals dat van Milton Work, werden ervoor geschreven.

In Frankrijk ging een variant die plafond heette nog een stap verder. Alleen de slagen die een partij geboden had, telden mee voor de manche, en alles daarboven scoorde als premie. Op die regel werd later contractbridge gebouwd.

Harold Stirling Vanderbilt, een Amerikaanse zeiler en erfgenaam van een spoorwegfortuin, geldt als de bedenker van contractbridge, omdat hij in 1925 de scoretabel schreef die nog steeds de basis van het spel is. De naam "contract bridge" en het idee dat een partij een manche moet bieden om hem te scoren, stonden al voor hem op papier. Hij nam de regel van plafond over dat alleen geboden slagen meetellen voor de manche, en bouwde daar een puntentelling omheen, met grote premies voor het bieden en maken van manche en slem.

Hij werkte het schema uit aan boord van de SS Finland, een passagiersschip op een cruise van Californië door het Panamakanaal naar Havana. Eind 1925 probeerde hij het tijdens de reis uit met zijn vrienden. Hij voegde ook de kwetsbaarheid toe, die zowel de premies als de straffen voor down gaan verhoogt. Bij robberbridge word je kwetsbaar door een manche te winnen, en bij wedstrijdbridge legt elk bord het vooraf vast.

De vrienden van Vanderbilt in New York gingen die winter het spel spelen, en het verspreidde zich snel door de Amerikaanse clubs. In 1930 had contract auction vervangen als het spel dat de meeste spelers met "bridge" bedoelden. Vanderbilt schonk ook de Vanderbilt Cup voor een knock-outkampioenschap voor viertallen, dat voor het eerst in 1928 gespeeld werd en nog steeds op het voorjaarstoernooi van de ACBL wordt betwist. De regels van het spel zelf staan in de spelregels van bridge, en hoe het spelen nu gaat in hoe speel je bridge.

Ely Culbertson maakte contractbridge in de Verenigde Staten tot een nationale rage. Hij richtte in 1929 het tijdschrift The Bridge World op, publiceerde in 1930 zijn Contract Bridge Blue Book, en bouwde een biedsysteem rond honneurslagen, een telling van de hoge kaarten die waarschijnlijk in de eerste twee rondes van een kleur een slag maken (aas-heer als twee, een aas als één, heer-vrouw als één, enzovoort).

Zijn grootste publiciteitsstunt was een uitdagingswedstrijd tegen Sidney Lenz, die het concurrerende "officiële systeem" vertegenwoordigde. De wedstrijd Culbertson-Lenz liep van december 1931 tot in januari 1932 over 150 robbers, en Culbertson en zijn partners wonnen met ruime voorsprong. Kranten versloegen hem spel voor spel, en de boeken en het systeem van Culbertson beheersten het decennium daarna.

De telling die de meeste spelers nu gebruiken, is ouder dan die van Culbertson. De puntentelling 4-3-2-1, vier voor een aas, drie voor een heer, twee voor een vrouw en één voor een boer, werd voor het eerst beschreven door Bryant McCampbell in 1915 en staat bekend als de Work-telling, naar Milton Work, die haar populair maakte. Ze werd pas de standaard nadat Charles Goren haar combineerde met punten voor de verdeling in Point Count Bidding in Contract Bridge (1949). De boeken van Goren vervingen die van Culbertson als de Amerikaanse standaard, en Goren was in de jaren vijftig en zestig het gezicht van het spel, met een krantenrubriek in vele kranten en in 1958 een omslag van Time. Beginners leren de telling nog steeds in hun eerste les, en de sterke en zwakke kanten ervan staan in kaartwaardering.

Het idee om dezelfde spellen aan verschillende tafels te spelen, om het geluk van de kaarten uit de uitslag te halen, kwam van whist. Wedstrijdwhist werd in de tweede helft van de negentiende eeuw gespeeld, en het wisselschema dat John T. Mitchell ervoor bedacht, en dat bridgeclubs nog steeds gebruiken, dateert uit het begin van de jaren negentig van die eeuw. Contractbridge nam de methode over, en zo werd wedstrijdbridge de vorm van het spel op clubs en toernooien. Hoe het nu verloopt, staat in wedstrijdbridge.

In Noord-Amerika werd de American Contract Bridge League in 1937 opgericht door de fusie van twee eerdere organisaties, de American Bridge League en de United States Bridge Association. Ze erkent toernooien, kent meesterpunten toe en geeft de spelregels uit voor haar leden.

Na de Tweede Wereldoorlog begonnen de wereldkampioenschappen. De Bermuda Bowl, het wereldkampioenschap voor viertallen, werd voor het eerst in 1950 op Bermuda gespeeld, en de World Bridge Federation werd in 1958 opgericht. Het grote team van die periode was het Italiaanse Blue Team (de Squadra Azzurra), met spelers als Giorgio Belladonna, Walter Avarelli, Pietro Forquet en Benito Garozzo. Italië won de Bermuda Bowl elke keer dat die van 1957 tot 1969 gehouden werd, tien titels in totaal, won daarnaast drie World Team Olympiads, in 1964, 1968 en 1972, en won de Bermuda Bowl opnieuw in 1973, 1974 en 1975.

Naarmate het spel volwassen werd, splitste het bieden zich in nationale systemen. In de Verenigde Staten groeiden de methodes van Goren uit tot Standard American, later door de ACBL vastgelegd als de Standard American Yellow Card. In Groot-Brittannië kreeg het Acol-systeem zijn naam van de Acol Bridge Club aan Acol Road in Hampstead, Londen, waar het in de jaren dertig ontwikkeld werd door spelers als Maurice Harrison-Gray, Jack Marx en S. J. Simon. Acol speelt een zwakke SA en vierkaart hoog en is nog steeds het gewone systeem op Britse clubs.

Twee latere systemen veranderden de praktijk van de experts. Precision, een sterkeklaversysteem bedacht door C. C. Wei, trok de aandacht toen het team van Taiwan er in 1969 de finale van de Bermuda Bowl mee haalde. 2 over 1 mancheforcing, waarin een nieuwe kleur op 2-niveau door een antwoorder die nog niet gepast heeft het paar tot de manche verplicht, verspreidde zich in de jaren tachtig en negentig door het Amerikaanse toernooibridge en is daar nu het gewone basissysteem van experts. Het heeft een eigen artikel, 2 over 1.

Naast de systemen kwamen de conventies, boden die volgens afspraak een kunstmatige betekenis krijgen. Easley Blackwood bedacht in 1933 zijn azenvraag met 4SA, die nog steeds veel gespeeld wordt (Blackwood). Het 2♣-bijbod op 1SA dat naar een hoge vierkaart vraagt, werd in 1945 door Sam Stayman in The Bridge World gepubliceerd. Stayman schreef het idee toe aan zijn partner George Rapée, en de Brit Jack Marx had een paar jaar eerder ongeveer hetzelfde bod gevonden, maar de conventie draagt de naam van Stayman (Stayman). De lijst is sindsdien steeds langer geworden, en het overzicht van conventies zet de conventies op een rij die een clubspeler tegenkomt.

Computers veranderden zowel hoe bridge gespeeld als hoe het bestudeerd wordt. Een double dummy-solver kijkt naar alle vier de handen en vindt bij elke uitkomst het beste resultaat voor beide partijen, meestal in een fractie van een seconde. Speelprogramma's hadden meer tijd nodig. GIB van Matthew Ginsberg, van eind jaren negentig, was het eerste dat op een behoorlijk niveau speelde, door een steekproef van mogelijke verdelingen van de onzichtbare handen te nemen en die elk double dummy op te lossen. Zijn opvolgers spelen tegenwoordig een degelijk spel, en een robot als partner is een gewone manier om te oefenen.

Online spelen begon in de jaren negentig en groeide snel toen internet thuis gewoon werd. Nu kan een speler op elk uur een spel, een robottoernooi of een lestafel vinden, en veel clubs organiseren online zittingen naast hun spellen aan tafel.

Bridge kreeg ook een plaats als denksport. Het Internationaal Olympisch Comité erkende de World Bridge Federation in 1995 en aanvaardde haar in 1999 als volwaardige internationale bond, maar bridge heeft nooit op het olympische programma gestaan. Het werd gespeeld op de eerste World Mind Sports Games in Beijing in 2008 en was een medaillesport op de Aziatische Spelen van 2018 in Jakarta en Palembang.

Ook de spelers aan tafel zijn veranderd. Clubbridge in Europa en Noord-Amerika trekt leden die voor het grootste deel gepensioneerd zijn, en de nationale bonden organiseren programma's op scholen en universiteiten om jongere spelers binnen te halen. De puntentelling van Vanderbilt is nog steeds de basis van het spel, al zijn sommige waarden sindsdien veranderd. Een slag in sans atout was bijvoorbeeld tot 1932 35 punten waard. De posities bij bridge en de begrippenlijst van bridge laten het moderne spel zien zoals het gespeeld wordt, en bridgetoernooien behandelt de toernooien die uit het spel gegroeid zijn.