Wedstrijdbridge

Een clubwedstrijd heeft in de praktijk minstens drie tafels nodig. Elk paar krijgt een paarnummer en een begintafel en -plaats. De wedstrijdleider, de functionaris die de wedstrijd leidt, deelt de borden uit, stelt het wisselschema vast en lost aan tafel elke onregelmatigheid op.

De borden

Elk bord heeft een nummer, en dat nummer bepaalt de gever en de kwetsbaarheid. Op spel 1 is Noord gever en is niemand kwetsbaar, op spel 2 is Oost gever en is Noord-Zuid kwetsbaar, en zo verder door een cyclus van 16 spellen die zich daarna herhaalt. Het vak van de gever en de kwetsbare plaatsen staan op het bord gedrukt of gekleurd, dus niemand hoeft de cyclus te onthouden. Het artikel over de posities bij bridge heeft de volledige tabel van 16 spellen. Veel clubs laten de borden vooraf door een computer delen en geven na de wedstrijd de spelverdelingen uit, met alle vier de handen van elk spel en het aantal slagen dat in elk contract te maken is.

Biddingboxen en alerts

De meeste clubs bieden met biddingboxen, een doosje met bedrukte kaartjes voor elke bieding, die je om de beurt op tafel legt in plaats van ze uit te spreken. Zo kan niemand iets afleiden uit de toon van partner. Een bieding met een conventionele betekenis die de tegenstanders misschien niet verwachten, wordt gealerteerd, door op de alertkaart te tikken of hem te laten zien, en de tegenstanders mogen vragen wat ze betekent als ze aan de beurt zijn.

De kaarten spelen

Gespeelde kaarten gaan niet naar het midden van de tafel. Iedere speler houdt zijn eigen kaarten voor zich, na elke slag gedekt neergelegd, in de lengte gericht naar de partij die de slag won. Aan het eind kan iedereen de slagen in zijn eigen rij tellen, en gaan de vier handen compleet terug in hun vakken.

De score bijhouden

Meestal houdt Noord de score voor de tafel bij. Op sommige clubs zit bij elk bord een gevouwen scorekaart, waarop elke tafel haar contract en resultaat noteert. Elke tafel ziet de eerdere resultaten als ze het eigen resultaat opschrijft, en de laatste tafel ziet ze allemaal. De meeste clubs gebruiken nu aan elke tafel een draadloos scoreapparaat, waarvan de Bridgemate het bekendst is, dat elk resultaat meteen naar de computer van de wedstrijdleider stuurt. Oost of West controleert de invoer voordat die bevestigd wordt.

Een gewone clubzitting telt 24 tot 28 spellen, gespeeld in ronden van twee tot vier spellen tegen hetzelfde paar. Elk spel duurt ongeveer zeven of acht minuten, en de hele zitting ongeveer drie tot drie en een half uur. Als de wedstrijdleider de wissel afroept, wisselen paren en borden van plaats volgens het wisselschema.

Een wisselschema is het schema dat elk paar vertelt waar het zit en welke borden het in elke ronde speelt. De twee die elke club gebruikt, zijn de Mitchell en de Howell.

In een Mitchell-schema blijven de Noord-Zuidparen de hele zitting aan hun tafel. Na elke ronde schuiven de Oost-Westparen één tafel op en de borden één tafel terug. Een paar krijgt dus nooit twee keer dezelfde borden, en elk Noord-Zuidpaar speelt tegen een lange reeks Oost-Westparen. Elk Noord-Zuidpaar wordt alleen vergeleken met de andere Noord-Zuidparen, en Oost-West alleen met Oost-West, dus een Mitchell levert twee winnaars op, één in elke richting. Bij een even aantal tafels zouden de lopende paren bij borden komen die ze al gespeeld hebben. De wedstrijdleider lost dat op door halverwege een tafel over te slaan, of met een relay en een bye: één set borden ligt elke ronde stil en twee tafels delen samen een andere set.

In een Howell-schema loopt elk paar, volgens een loopbriefje dat de volgende tafel en plaats aangeeft. Paren spelen sommige borden als Noord-Zuid en andere als Oost-West, dus alle paren kunnen in één lijn gerangschikt worden en er is één winnaar. Een Howell past bij kleine wedstrijden van drie tot ongeveer zeven tafels, waar een Mitchell elk paar maar een paar tegenstanders zou laten treffen. Grotere wedstrijden gebruiken een Mitchell, soms waarbij de paren van windrichting wisselen: ze draaien het bord voor een of meer ronden om, zodat de twee richtingen tot één lijn samengevoegd kunnen worden.

Bij matchpunten wordt je score op een spel vergeleken met elk ander paar dat dezelfde kaarten had, en krijg je 1 matchpunt voor elk paar dat je verslaat en een half matchpunt voor elk paar met dezelfde score. De ruwe scores komen uit de gewone scoretabel. Alleen hun volgorde telt, niet hoe groot de verschillen zijn. Het best mogelijke resultaat op een spel, een top, is één minder dan het aantal keren dat het spel gespeeld is. Buiten Noord-Amerika geven veel clubs 2 punten per verslagen paar en 1 per gelijke score, wat elk getal verdubbelt zonder de rangorde te veranderen.

Hier is één spel dat vijf keer gespeeld is, met niemand kwetsbaar. Vier Noord-Zuidparen kwamen in 4♠ terecht en één bleef in een deelscore. De top is 4.

De matchpunten van Noord-Zuid tellen op tot 4 + 2.5 + 2.5 + 1 + 0 = 10, en dat is de vijf resultaten maal de top van 4, gedeeld door twee. Elk Oost-Westpaar scoort de top min de matchpunten van zijn tegenstanders, dus samen delen de twee richtingen aan elke tafel altijd de top. De overslag aan tafel 1 leverde anderhalf matchpunt meer op dan de paren met tien slagen kregen, terwijl hij maar 30 punten waard was.

Je uitslag over de zitting is het totaal van je matchpunten gedeeld door het totaal dat te verdienen was, uitgedrukt als percentage. Een gemiddelde wedstrijd is 50%, een score van 57 tot 59% eindigt op de club meestal bij de eerste plaatsen, en 60% of meer is een heel goede zitting.

Omdat elk spel apart gescoord wordt, kan een kleine score meer waard zijn dan een grote. Een paar dat +110 maakt in een deelscore terwijl alle andere paren down gingen voor -50 of -100, haalt een top. Een paar dat +600 maakt voor een kwetsbare 3SA op een spel waar alle andere paren een overslag maakten voor +630, haalt een nul. Dat verandert een paar gewoontes. Overslagen tellen, een SA-contract scoort 10 meer dan een contract in een hoge kleur met hetzelfde aantal slagen, zolang beide manches of beide deelscores zijn, en voor weinig down gaan kan beter zijn dan de tegenstanders een deelscore laten maken. Het artikel over de puntentelling heeft een kort onderdeel over hoe matchpunten en IMPs het spelen veranderen.

Bij viertallen vormen twee paren samen een team van vier. Eén paar zit aan de ene tafel Noord-Zuid en het andere aan de andere tafel Oost-West, en aan beide tafels worden dezelfde borden gespeeld. Na de wedstrijd worden de twee scores van elk spel opgeteld, en het nettoverschil wordt met de IMP-tabel omgerekend. IMPs, International Match Points, lopen van 0 voor een verschil van minder dan 20 punten tot 24 voor een verschil van 4000 of meer, en de volledige tabel staat op de pagina IMP-tabel.

De twee gangbare viertallenwedstrijden zijn het Zwitsers systeem, waarin teams een reeks korte wedstrijden van zes tot twaalf spellen spelen en elke ronde ingedeeld worden tegen teams met een vergelijkbare score, en de knock-out, waarin het verliezende team van elke wedstrijd afvalt. De tactiek verschilt van een parenwedstrijd. Een overslag is zelden meer dan 1 IMP waard, terwijl down gaan in een kwetsbare manche die aan de andere tafel gemaakt werd tien IMPs of meer kost. Viertallenspelers beschermen hun contract met veilige speelwijzen, bieden kwetsbare manches met minder dan een gelijke kans, en maken zich geen zorgen meer over de extra slag. Het artikel over de kansen op manche en slem rekent uit hoe dun een manche of slem bij IMPs geboden moet worden.

Sommige parenwedstrijden worden ook in IMPs gescoord, met de butlertelling of met cross-IMPs, en het artikel over de puntentelling legt beide uit. Een derde methode, board-a-match, scoort elk spel van een viertallenwedstrijd als winst, gelijk of verlies, en wordt vooral in een paar nationale viertallenkampioenschappen gebruikt.

Alle drie de vormen gebruiken dezelfde kaarten en dezelfde regels voor het bieden. Robberbridge telt de scores van spel tot spel door tot één partij twee manches wint, Chicago speelt reeksen van vier spellen met vaste kwetsbaarheid, en wedstrijdbridge scoort elk spel apart en vergelijkt het daarna. Het artikel over de puntentelling geeft de premies van elk.

Thuis speel je robberbridge of Chicago, omdat vier mensen genoeg zijn. Wedstrijdbridge heeft een zaal, een wedstrijdleider en een wisselschema nodig.

Wedstrijdbridge wordt gespeeld volgens de Laws of Duplicate Bridge van de World Bridge Federation. De huidige editie is van 2017, en in Noord-Amerika geeft de ACBL ze uit. De spelregels behandelen het bieden, het spelen, claims en elke onregelmatigheid, van voor de beurt voorspelen tot een verzaking, en de wedstrijdleider past ze aan tafel toe. Gaat er iets mis, dan is de juiste stap de wedstrijdleider te roepen in plaats van het met z'n vieren op te lossen.

Clubs zijn georganiseerd via nationale bonden. In Noord-Amerika is dat de American Contract Bridge League (ACBL), die clubwedstrijden erkent en de toernooikalender regelt. In Engeland is het de English Bridge Union (EBU), en de meeste landen hebben een vergelijkbare bond onder de WBF. De meeste clubs staan de gangbare conventies vrij toe en beperken alleen ongewone methodes.

Van elk paar wordt verwacht dat het een systeemkaart heeft, een korte samenvatting van zijn biedsysteem en zijn uitkomsten en signalen, die op tafel ligt zodat de tegenstanders hem kunnen lezen. Veel clubspelers beginnen met de Standard American Yellow Card of een plaatselijke standaard en noteren hun eigen wijzigingen.

Meesterpunten zijn de punten die je krijgt voor een goede plaats in erkende wedstrijden. De ACBL kent ze toe voor eindplaatsen in clubwedstrijden en toernooien, in verschillende kleuren voor verschillende niveaus van wedstrijd, en een speler klimt door een reeks titels naarmate zijn totaal groeit. Voor Life Master heb je 500 meesterpunten nodig, waarvan een minimaal deel op toernooien in de gekleurde categorieën verdiend moet zijn, en boven die titel lopen de rangen door tot Grand Life Master. De EBU en andere bonden hebben eigen systemen van meesterpunten met eigen titels.

De grote bridgeplatforms bieden allemaal wedstrijdbridge aan, tegen menselijke paren of tegen robots. In een robotwedstrijd speel je elk spel met een robot als partner tegen robottegenstanders, en word je in matchpunten vergeleken met iedereen die dezelfde set speelde. Robotwedstrijden zijn een goede manier om te wennen aan borden en aan het denken in matchpunten voor je eerste clubavond.

Twee vaardigheden lonen bij wedstrijdbridge snel, de uitkomst en het spelen van één kleur, omdat elk paar voor dezelfde beslissing staat en het verschil op de scorestaat te zien is. De Uitkomsttrainer oefent het eerste, het artikel over de uitkomst behandelt de standaardkeuzes, en speelfiguren behandelt het tweede. Ben je klaar voor een grotere zaal, dan legt bridgetoernooien uit hoe sectionals, regionals en de nationale toernooien werken, en de begrippenlijst heeft de woorden die de wedstrijdleider gebruikt.